Kintsugi workshop in Breda: waarom breuken soms goud waard zijn

Soms moet je iets eerst stuk maken voordat het mooier wordt.

Tijdens een workshop in Breda sta ik met een hamer boven een bordje dat ik net heb uitgekozen. Het zit ingewikkeld in een theedoek. De opdracht is simpel: één keer slaan. Niet twijfelen. Gewoon doen. Even later zit ik vijf minuten stil naar een zandloper te kijken, terwijl ik de stukken met goudlijm tegen elkaar druk. Dat moment zegt eigenlijk alles over kintsugi: wat breekt, mag je herstellen. Maar de breuk mag je blijven zien.

Een creatieve middag Kintsugi workshopin Breda

Soms wil je gewoon iets maken met je handen. Geen scherm. Geen planning. Gewoon iets creatiefs doen.

Een vriendin en ik besloten daarom een workshop te volgen bij Het Kintsugi Atelier in Breda. Ik kende het atelier al een beetje. Ik was er ooit langs gelopen en had het later nog eens opgezocht op Instagram.

De Japanse kunst kintsugi sprak me meteen aan. Gebroken keramiek wordt niet verstopt, maar juist hersteld met goud. De breuk blijft zichtbaar en wordt onderdeel van het verhaal.

Maar eerlijk gezegd kwam ik vooral omdat ik zin had in een creatieve middag.

Een bordje, een theedoek en een hamer

Bij aankomst kregen we eerst uitleg over de techniek en de gedachte achter kintsugi. Daarna mochten we een object uitzoeken uit de rekken met porselein. Ik koos een klein bordje. Wit met blauwe details.

Het bijzondere moment kwam meteen daarna: je moet het bordje zelf breken. Het bordje doe je in een theedoek. Vervolgens krijg je een hamer.

De opdracht was simpel: één keer slaan op de onderkant. Niet voorzichtig. Niet twijfelen. Gewoon één klap. En dan is het stuk.

Lijmen met goud

Daarna begon het echte werk: het herstellen van de breuken. De techniek was verrassend precies. Eerst meng je 2 componentenlijm. Daarna meng je er goudpoeder doorheen. Vervolgens breng je de lijm aan op beide stukken van het bordje en druk je ze tegen elkaar.

En dan begint het wachten, 5 minuten, iedere keer weer. Er staat een zandloper op tafel. Tijdens die 5 minuten kun je eigenlijk niets anders doen dan stil zitten en wachten tot de lijm hecht.

We waren met ongeveer tien mensen. Vanuit het hele land en iedereen zat geconcentreerd over zijn eigen stuk porselein gebogen.

Rust. En een beetje frustratie

Die 5 minuten wachttijd voelt bijna meditatief. Gewoon zitten. Wachten. Niets doen. Maar tegen het einde werd het ook even spannend. Mijn laatste stukje liet namelijk weer los. De lijm hield niet. Dus moest ik opnieuw beginnen.

Nog een keer mengen.Nog een keer lijmen.Nog een keer 5 minuten wachten. Een moment van frustratie, maar uiteindelijk lukte het.

Een bordje met goudlijnen

Toen alles vast zat, zag ik pas echt wat er was gebeurd. De breuken waren niet verdwenen.

Ze waren zichtbaar geworden door dunne goudlijnen. Ik vond het zo mooi dat ik meteen een kleine standaard kocht om het bordje thuis neer te zetten.

Nu staat het in de woonkamer. Niet als perfect bordje, maar als object met een verhaal.

Wat stuk is, mag je laten zien

Wat mij vooral bijblijft van die middag is één simpele gedachte: wat stuk is, mag je laten zien.

In kintsugi probeer je breuken niet te verbergen. Je maakt ze zichtbaar. En juist daardoor wordt het object bijzonder.

Mijn bordje is niet meer hetzelfde als toen ik het uit het rek pakte. Maar misschien is het juist daardoor mooier geworden.