Wat doe je tijdens een sabbatical? Mijn week 3 zonder werk

Wat doe je eigenlijk tijdens een sabbatical? Wat doe je eigenlijk met je tijd als je niet werkt? Het is een vraag die deze week vaker in me opkomt. Niet omdat ik me verveel, maar omdat het nog steeds wennen is hoeveel ruimte er is. Geen volle agenda, geen meetings en geen constante druk van wat er nog moet. En ergens juist in die ruimte begin ik te merken dat mijn dagen zich anders vullen. Niet leger, maar rustiger. Kleiner misschien, maar ook voller op een andere manier.

Mijn week begint in de keuken (en eindigt daar ook ongeveer)

Deze week begint met het idee om “even” een keukenkastje op te ruimen. Maar zoals dat gaat, blijft het daar natuurlijk niet bij. Eén lade wordt twee, twee worden een kast en voor ik het weet ligt de halve keuken open. Bakjes op het aanrecht, lades leeg getrokken en apparaten die ineens aandacht krijgen die ze al maanden niet hebben gehad.

Ik besluit het grondig te doen. De oven gaat open en krijgt een schoonmaakbeurt die verder gaat dan het snelle doekje dat ik normaal gebruik. De koelkast haal ik leeg, plank voor plank. Oude restjes verdwijnen, potjes krijgen weer een plek en alles voelt weer fris. Zelfs de kleinere apparaten, die je vaak een beetje vergeet. krijgen aandacht.

En terwijl ik daarmee bezig ben, gebeurt er iets interessants. Het wordt rustiger in mijn hoofd. Alsof het opruimen van mijn keuken automatisch zorgt voor minder ruis van binnen. Minder losse eindjes, minder “dat moet ook nog”. Het voelt bijna alsof ik niet alleen mijn huis aan het schoonmaken ben, maar ook mijn hoofd een reset geef. Iets wat ik blijkbaar nodig had, zonder dat ik het doorhad.

Een wijnproeverij met collega's: een soort overgangsmoment

Deze week organiseer ik een wijnproeverij bij ons thuis voor mijn collega’s van Interpolis. Het voelt een beetje als een symbolisch moment. Een overgang van werk naar sabbatical. En extra bijzonder is dat @the_wine_hobbyist (mijn man) de wijnproeverij geeft.

De tafel staat vol met glazen, hapjes en verschillende wijnen. Het is gezellig, vertrouwd en tegelijkertijd ook een beetje bijzonder. Want ik weet dat dit voorlopig een van de laatste momenten is waarop werk en privé zo samenkomen.

En dan verrassen ze mij. Ik krijg een sabbatical survival kit. Zes cadeautjes, voor elke maand één om open te maken. Niet groot of ingewikkeld, maar juist persoonlijk en met aandacht gekozen. Alsof ze me niet alleen uitzwaaien, maar ook een stukje met me meelopen de komende maanden.

We proosten, delen verhalen en lachen veel (de details houd ik voor mezelf). En ergens tijdens die avond voel ik het landen. Dit is niet alleen een idee of een plan. Dit is nu echt mijn realiteit.

Vrijdagavond: borrelen met de buren

Op vrijdagavond zitten we met onze buren. Gewoon naast ons, zoals we dat vaker doen. Geen groot plan, geen speciale reden. Een drankje, wat hapjes en gesprekken die vanzelf ontstaan.

Wat me opvalt, is hoe anders dit voelt dan normaal. Er is geen haast. Geen gevoel dat de avond “efficiënt” moet zijn omdat de volgende dag weer vroeg begint. We zitten gewoon. We praten. We lachen. We hebben het opvallend weinig over het werkzame leven, or is it just me?

En ergens realiseer ik me dat dit precies de momenten zijn die normaal tussendoor gebeuren. Even snel, tussen andere dingen in. Nu is dit het moment. En dat maakt het ineens waardevoller.

Wat doe je tijdens een sabbatical: creativiteit aan de keukentafel met onze zoon

Wat deze week ook steeds terugkomt, is hoe creativiteit vanzelf ontstaat als er ruimte is. Ik zit regelmatig samen aan de keukentafel met onze zoon, met ansichtkaarten, stiften en gewoon wat tijd.

We doodlen op blanco ansichtkaarten. Zwart-witte patronen, lijnen die zich herhalen, vormen die ontstaan zonder dat we vooraf weten wat het wordt. Het heeft geen doel en dat maakt het juist fijn. Onze zoon zit er volledig in. Gefocust, rustig en zichtbaar trots op wat hij maakt. Ik merk dat ik hetzelfde heb. Mijn hoofd staat even uit en mijn handen doen het werk. Er is geen haast en geen afleiding.

Wat begint als “even iets doen”, wordt al snel iets waar we in verdwijnen. De tijd gaat sneller dan verwacht en tegelijkertijd voelt het alsof we vertragen. We maken meerdere kaarten en het resultaat is eigenlijk minder belangrijk dan het proces. Het samen bezig zijn, het creëren zonder druk, het even helemaal opgaan in iets simpels. En misschien is dat wel precies wat deze week me laat zien: dat creativiteit niet groots hoeft te zijn om waardevol te voelen.

Het ABC-spel dat alles zegt over deze week

In het weekend bedenkt onze zoon een spel: het ABC-spel. Voor elke letter van het alfabet verzinnen we samen een activiteit voor die dag. Het is simpel, speels en juist daardoor verrassend leuk. Zo staat de A staat voor aankleden, de B voor bouwen en de C voor chocolade eitjes. Maar bij de F gebeurt iets interessants, want die staat voor fietstocht. En dat wordt meteen het hoogtepunt van de dag.

De fietstocht Breda Mastbos met kind (die je gewoon kunt kopiëren)

Voor de F van het ABC-spel stappen we op de fiets en bedenken we een fietstocht Breda Mastbos - Ulvenhout met kind.

We starten in centrum Breda en fietsen naar de Chasse Promenade. Het ligt naast het Chassé Theater en sluit mooi aan op het historische centrum, waardoor oud en nieuw Breda hier samenkomen. De sfeer is licht en overzichtelijk, ideaal als je even droog wilt winkelen of een korte pauze zoekt tijdens het struinen door de stad. Er zijn veel grasstroken met opvallende gele bankjes om even te pauzeren. Met uitzicht op de Grote Kerk van Breda en een heus 'zingfietspad' (een fietspad waar je al fietsend hardop mag zingen).

We fietsen rustig richting het Ginneken, langzaam de binnenstad uit. Dit stuk voelt nog bekend, maar al snel verandert de omgeving. Minder huizen, meer groen en een tempo dat vanzelf omlaag gaat.

Richting het Mastbos wordt het echt mooi. Brede fietspaden, hoge bomen en veel plekken waar je even kunt stoppen. Het is overzichtelijk en daardoor ideaal met kinderen. Je hoeft nergens te haasten en kunt makkelijk afwijken als je iets leuks ziet.

We stoppen bij een Speelbos (Huttenbouwpark Speelbos, Bouvignedreef, Breda), een plek met water en houten balken. Hier blijven we hangen. Onze zoon klimt, balanceert en test hoe ver hij kan gaan zonder natte voeten te krijgen. Het zijn precies dit soort plekken die deze fietstocht zo leuk maken. Niet de route zelf, maar wat je onderweg tegenkomt.

We fietsen daarna door richting Ulvenhout voor een ijsje (Coffeetime, Dorpstraat 97, 4851 CL Ulvenhout) en een kop koffie. Vanuit daar maken we een rustige lus terug naar Breda. De route blijft afwisselend en groen en is goed te doen, ook zonder veel voorbereiding.

Wat deze fietstocht zo fijn maakt, is dat het niet gaat om afstand of snelheid. Het gaat om het samen zijn, het stoppen wanneer je wilt en het ontdekken van plekken waar je normaal misschien voorbij zou fietsen. Wil je deze fietstocht Breda Mastbos met kinderen zelf doen? Ik heb de route opgeslagen via Komoot, zodat je hem één op één kunt volgen.

Wat ik deze week leer

Als ik terugkijk op deze week, voelt het alsof er niet “veel” is gebeurd. Geen grote plannen, geen mijlpalen. Maar tegelijkertijd voelt het juist alsof er veel is veranderd. Mijn dagen zijn rustiger. Mijn hoofd is leger. En mijn aandacht is meer bij wat er op dat moment gebeurt.

Ik begin langzaam mijn eigen ritme te vinden. Niet gebaseerd op werk of verwachtingen, maar op wat er op een dag ontstaat.

De takeaway van week 3

Je hoeft je dagen niet vol te plannen om ze vol te laten voelen.

---

Deze blog hoort bij mijn sabbatical serie

Deze blog is onderdeel van mijn sabbatical waarin ik een half jaar vrij neem om te experimenteren met een simpel maar spannend idee: wat gebeurt er als je een half jaar niet werkt?

In deze periode wil ik ontdekken hoe het is om meer ruimte te hebben voor andere rollen in mijn leven. Bijvoorbeeld meer moeder, minder professional en onderzoeken waar mijn energie vandaan komt.

In de komende maanden deel ik daarom mijn ervaringen, inzichten en kleine experimenten. Soms over reizen, soms over rust en soms over de vraag wat er gebeurt als je even stopt met rennen en kijkt wat er vanzelf naar je toe komt.

---