Sabbatical nemen week 4: meer leven als moeder dan als planner

Wat gebeurt er als je stopt met plannen en meer gaat leven tijdens een sabbatical nemen? Die vraag voelt deze week anders dan in de weken hiervoor. Niet als iets wat ik nog moet ontdekken, maar als iets wat ik aan het doen ben. Mijn agenda is leeg, maar mijn dagen zijn gevuld. Niet met werk, maar met leven. Met mijn gezin. Met ruimte. Met kleine momenten die ineens groot voelen.

Deze week draait voor mij om één ding: meer moeder zijn dan planner. En voor het eerst lukt dat ook echt. Niet omdat ik het mezelf opleg, maar omdat de ruimte er gewoon is.

Ik merk dat ik minder vooruit denk en meer aanwezig ben. Minder controle, meer vertrouwen. En dat voelt eerlijk gezegd nog steeds een beetje onwennig, maar ook heel goed.

Een week die zich vanzelf vult met sabbatical nemen ervaringen.

Als ik terugkijk, heb ik best veel gedaan. Maar het voelt nergens druk. Dat is misschien wel het grootste verschil met hoe mijn weken hiervoor waren.

Ik fiets, ben bij de inloopochtend op de school van onze zoon, ga bowlen op een maandagmiddag, sta naast het hockeyveld, lunch een hele zondagmiddag met vriendinnen… en ik doe iets wat al maanden op mijn lijst stond: ik repareer eindelijk de onderkant van de trappen in onze nieuwbouwwoning.

Er zitten nog voetstappen op van de bouw, kleine beschadigingen en gaatjes. Van die dingen die je elke dag misschien niet ziet, maar blijft uitstellen wanneer je je er bewust van bent dat het er is. Deze week niet.

Ik heb het netjes afgewerkt. Geboend, gaatjes gevuld, opnieuw strak gemaakt. Misschien klinkt het klein, maar het voelt groot.Omdat ik er nu de tijd voor neem. En het ook echt afmaak zonder onderbrekingen.

42 kilometer door de Biesbosch en een leeg hoofd.

Deze week stap ik op de fiets voor een tocht van 42 kilometer. Alleen en met als doel het leren kennen van de afstand van mijn elektrische fiets accu.

Ik volg een route via Komoot die 'Uitzicht op de Amer - Beverpad (Biesbosch) rondtocht vanuit Breda' heet en ik start de route vanuit Breda centrum.

• Door Teteringen via de Vrachelse heide naar Den Hout.

• Vanuit Den hout naar Drimmelen waar ik een stop maak bij hotel Biesbosch aan de haven.

• 5 kilometer over de winderige dijk langs de Amer

• Via Lage Zwaluwe naar Hooge Zwaluwe

• Richting Wagenberg naar Terheijden

• En eindig weer in Breda.

De totale route is 42 kilometer en ik red het met 2 vakjes stroom (van de 5) makkelijk op een volle accu. Ik fiets door natuur die ik normaal voorbij rij, stop op een bankje in de zon op de dijk en heb geen podcast of muziek in mijn oren.

Mijn hoofd wordt leeg. Echt leeg. Wat me het meest raakt, is de verwondering. Hoe mooi het hier is, gewoon dichtbij huis. Dat ik dit normaal niet zie, omdat ik altijd onderweg ben naar iets anders. Op dat bankje in de zon denk ik: dit is genoeg.

Meer moeder zijn in de praktijk.

Deze week voel ik wat het betekent om echt meer moeder te zijn. Ik zit bij de inloopochtend op school, waar klas 5A het thema “Vroeger was het beter” afsluit. Onze zoon geeft zonder blikken of blozen een zelfgemaakte powerpoint presentatie over muziek uit 1950. Alles zelf opgezocht. Zelf structuur gemaakt. In PowerPoint gezet. Hij staat er vol vertrouwen en charme. Zonder angst, zonder nervositeit en totaal niet van zijn stuk gebracht wanneer er vragen komen. Ik zit daar en voel vooral trots en dankbaarheid dat ik erbij kan zijn. Dat ik niet hoef te kiezen tussen werk en dit moment.

Maandagmiddag gaan we na school spontaan naar de bowlingbaan. Normaal gesproken (lees: wanneer de wereld niet werkt) is het daar bomvol. Nu is het bijna leeg. We spelen, eten en drinken wat we willen. Midden op de dag!

En dan besef ik: dit is wat (financiële en tijd) vrijheid en betekent. Niet groots. Maar precies dit soort momenten.

Zaterdagochtend: we zitten om 07.15 in de auto voor een hockeywedstrijd. Jongens onder 9, tegen Den Bosch. We verliezen met 6-4, maar dat maak niets uit. Op een enorme, lege tribune van het hoofdveld staan de 8/9 jarige mannetjes te zingen: “Ik spring voor NAC!!”.

Puur. Ongefilterd. Gewoon plezier. Daarna gaan we samen de stad in. Iets drinken en gewoon samen zijn. Quality time die niet gepland is, maar vanzelf ontstaat.

En niet te vergeten misschien nog wel het mooiste moment: onze zoon neemt zijn gitaar uit zichzelf mee naar school voor de muziekdagen van St. Joseph. Met kerst wilde hij dat nog niet, maar nu speelt hij Ed Sheeran met Perfect in de klas. Dit soort groei kun je niet plannen.

Vrijheid is het resultaat van keuzes.

Deze week voelt vrij. Maar die vrijheid is niet toevallig. We hebben deze week ook een belangrijke keuze gemaakt in ons vastgoed portfolio.

We hebben een 2e pand in Engeland die we strippen en ombouwen naar een 6-bed HMO. Op ongeveer 70% van de verbouwing kondigde de gemeente aan dat de ze binnen 30 dagen een zogenaamde article 4 area werd, wat kort gezegd inhoud dat je een verhuur vergunning nodig hebt. Na 9 maanden wachten, inclusief twee keer uitstel aanvraag vanuit de gemeente Wigan, horen we 2 weken geleden dat we geen vergunning krijgen.

Dus moeten we schakelen: we bouwen het pand nu af naar een ruime 4-bedroom Victorian family home. Een single buy-to-let. Klaar over 4 tot 6 weken. En eerlijk: het voelt na al die maanden wachten als een opluchting. Ik kan weer zien wat het resultaat is van het pand en we kunnen vooruit. En dit is ook vrijheid. Niet alleen tijd. Maar ook keuzes kunnen maken en doorgaan. In deze eerdere blog leg ik onze BRRR-strategie uit.

Mijn start met afvalmedicatie.

Deze week startte ik ook met iets nieuws: afvalmedicatie (Mounjaro). Mounjaro is een medicijn (tirzepatide) dat oorspronkelijk ontwikkeld is voor mensen met type 2 diabetes. Het werkt op hormonen in je lichaam die invloed hebben op je bloedsuiker en je verzadigingsgevoel. Kort gezegd: het helpt je lichaam om beter om te gaan met eten.

Het medicijn bootst twee hormonen na (GLP-1 en GIP). Deze hormonen zorgen ervoor dat je sneller een vol gevoel hebt, minder trek ervaart en je bloedsuiker stabieler blijft. Daardoor eet je minder, zonder dat het voelt als constant moeten vechten tegen jezelf.

Wat bijzonder is aan Mounjaro, is dat het niet alleen iets doet met wat je eet, maar vooral met hoe je over eten denkt. De constante trek, de drang, het “moeten nadenken over eten” neemt af. Daarnaast zorgt het ervoor dat je maag langzamer leeg raakt. Daardoor blijf je langer verzadigd. En je lichaam reageert anders op suikers, waardoor pieken en dalen minder worden. Het is dus geen wondermiddel. Maar wel een hulpmiddel dat ingrijpt op biologische processen waar je zelf niet altijd invloed op hebt.

Waarom je hiervoor zou kiezen.

De reden dat steeds meer mensen hiervoor kiezen, is omdat afvallen niet alleen een kwestie van discipline blijkt te zijn. Veel mensen doen “alles goed”. Ze sporten, eten gezond, slapen goed. En toch gebeurt er weinig. Of het gewicht komt zelfs terug. Dat kan te maken hebben met hormonen, stress, leeftijd, of hoe je lichaam reageert op voeding. Medicatie zoals Mounjaro speelt in op dat biologische stuk. Het helpt je lichaam om weer in balans te komen. Niet door wilskracht, maar door ondersteuning.

Dat maakt het ook een gevoelig onderwerp. Want waar ligt de grens tussen hulp en afhankelijkheid? Wanneer gebruik je iets als ondersteuning, en wanneer wordt het een vervanging? Voor mij zit de nuance precies daar. Ik zie het niet als een snelle oplossing. Maar als ondersteuning in een proces waar ik al 1,5 jaar serieus bezig ben met leefstijl aanpassingen.

Waarom ik voor afvalmedicatie kies.

Ik heb de afgelopen 1,5 jaar mijn leefstijl serieus aangepast. Ik train 6 keer per week, ik loop dagelijks 10.000 stappen, ik slaap gemiddeld 8,5 uur per nacht, ik drink geen alcohol, maximaal 2 koppen koffie per dag en ik pas mijn voeding aan. En toch… gebeurde er weinig. Sterker nog: de laatste maanden kwam ik aan.

Ik merkte dat ik alles “goed” deed, maar mijn lichaam niet meewerkt. En dat is voor mij het moment om te onderzoeken: wat speelt hier nog meer?

De stap naar actie: consult en eerste prik.

Ik begin met informatie zoeken. Ik kijk een aflevering van Oprah Dailey en luister een podcast (beiden aanraders als je het ook overweegt). Daarna besluit ik een online consult in te plannen. Dat gaat snel, je kunt zelfs dezelfde dag al een gesprek hebben. Daarna ontvang je je medicatie van een online apotheek thuis bezorgt, via een recept van BIG-geregistreerde verpleegkundigen. Binnen 2 dagen wordt de prikpen thuis geleverd.

De eerste (zie je dus zelf prikt) injectie vind ik spannend. Maar eerlijk: ik voelde er dus helemaal niets van. Het gaat makkelijker dan verwacht.

Mijn eerste ervaring met afvalmedicatie.

De eerste dagen merk ik vooral een licht dorstig gevoel. Geen misselijkheid, duizeligheid of diarree. Wel meer energie. Maar het grootste verschil zit in mijn hoofd: geen food noise.

Food noise is die constante stroom gedachten over eten. Wat ga ik eten? Wanneer weer? Zal ik nog iets nemen? Die onrust op de achtergrond. Die is weg. En dat geeft rust.

Tegelijk heb ik ook vragen. Over de lange termijn en over hoe duurzaam dit is. Ik ben nieuwsgierig en kritisch tegelijkertijd.

Wat Oprah over afvalmedicatie zegt.

Wat Oprah duidelijk maakt, is dat obesitas geen gebrek aan wilskracht is. Het is een ziekte. Een chronische aandoening die te maken heeft met hoe je lichaam werkt. Ze legt uit dat jarenlang het verhaal is geweest: als je maar minder eet en meer beweegt, dan lukt het. Maar dat dat voor veel mensen simpelweg niet klopt.

Volgens haar moeten we anders gaan kijken naar gewicht. Niet als iets dat je zelf “even oplost”, maar als iets waar je soms medische ondersteuning bij nodig hebt.

Ze benoemt ook het stigma. De schaamte. Het idee dat je gefaald hebt als het niet lukt. Terwijl dat vaak niet terecht is. Wat mij raakte, is dat ze het gesprek opent. Dat ze zegt: dit is niet zwart-wit. Het is complex. En het is oké om hulp te gebruiken.

Tegelijk is ze ook eerlijk. Dit soort medicatie is geen makkelijke uitweg. Het is een keuze met impact. Waar je bewust mee om moet gaan. Voor mij gaf dat ruimte. Om er open naar te kijken.

It is not about the weight that you loose, but about the health that you gain

Wat ik deze week leer.

Als ik terugkijk op deze week, voelt het alsof er niet “veel” is gebeurd. Geen grote plannen, geen mijlpalen. Maar tegelijkertijd voelt het juist alsof er veel is veranderd. Mijn dagen zijn rustiger. Mijn hoofd is leger. En mijn aandacht is meer bij wat er op dat moment gebeurt.

Ik begin langzaam mijn eigen ritme te vinden. Niet gebaseerd op werk of verwachtingen, maar op wat er op een dag ontstaat.

De takeaway van week 4

Je hoeft je dagen niet vol te plannen om ze vol te laten voelen.

---

Deze blog hoort bij mijn sabbatical serie

Deze blog is onderdeel van mijn sabbatical waarin ik een half jaar vrij neem om te experimenteren met een simpel maar spannend idee: wat gebeurt er als je een half jaar niet werkt?

In deze periode wil ik ontdekken hoe het is om meer ruimte te hebben voor andere rollen in mijn leven. Bijvoorbeeld meer moeder, minder professional en onderzoeken waar mijn energie vandaan komt.

In de komende maanden deel ik daarom mijn ervaringen, inzichten en kleine experimenten. Soms over reizen, soms over rust en soms over de vraag wat er gebeurt als je even stopt met rennen en kijkt wat er vanzelf naar je toe komt.

---