Sabbatical nemen week 5: creativiteit, gezin en ruimte om te maken

De eerste weken van mijn sabbatical voelden vooral als vertragen. Alsof ik moet wennen aan de leegte die ontstaat als werk wegvalt. Deze week merk ik dat die leegte verandert. Het voelt niet meer als leeg, maar als open. Er ontstaat ruimte voor dingen die niet gepland zijn, maar wel precies op het juiste moment komen.

Die ruimte geeft energie. Niet de energie van moeten of presteren, maar van maken, ontdekken en samen zijn. Alsof er iets verschuift van buiten naar binnen en minder gestuurd.

Een week die zich vanzelf vormt

Als ik terugkijk op deze week, zie ik geen volle agenda en geen grote mijlpalen. Toch voelt het alsof er veel gebeurt. Mijn dagen lopen anders dan voorheen: minder strak, minder gericht op efficiëntie, maar wel voller op een andere manier.

Ik merk dat ik minder bezig ben met wat “nuttig” is en meer met wat goed voelt tijdens een sabbatical nemen. En juist daardoor ontstaat er een andere invulling van mijn dagen. Dingen die eerder bleven liggen, krijgen nu aandacht. Niet omdat ze moeten, maar omdat er ruimte voor is.

Sabbatical nemen: de rust om te maken

Wat deze week opvalt, is hoeveel behoefte ik heb om dingen te maken. Alsof dat stuk meer wakker wordt nu er ruimte is.

Ik maakte lampenkappen van wol voor de slaapkamer, precies in de kleuren die passen bij de ruimte. Iets wat al langer in mijn hoofd zit, maar waar ik nooit echt aan begon. Het proces zelf geeft rust. Het maken, het zien ontstaan, het bezig zijn met mijn handen in plaats van mijn hoofd.

Daarnaast maak ik bijna iedere dag een ansichtkaart. Zwarte doodles op witte kaarten. Zonder plan, zonder doel. Gewoon beginnen en kijken wat er ontstaat. Juist dat maakt het zo fijn. En ik haakt een set parelwitte mandjes met leren details. Kleine dingen, maar ze geven veel voldoening.

Wat mij opvalt, is dat onze zoon hierin vanzelf meebeweegt. Hij tekent en kleurt meer. Niet omdat ik het stimuleer, maar omdat het er is en hij gewoon aanschuift. Alsof creativiteit iets is wat zich verspreidt als je het ruimte geeft.

Meer moeder zijn in kleine momenten

Deze week voel ik opnieuw wat het betekent om meer moeder te zijn. Niet in grote gebaren, maar juist in de kleine momenten die normaal tussendoor gebeuren.

Onze zoon mocht op voor zijn judo-examen voor zijn halve groene slip. Hij haalde het, wel met de hakken over de sloot. En juist dat maak het een waardevolle les: dat je iets kunt verdienen, ook als het niet vanzelf gaat. Dat het niet perfect hoeft om goed genoeg te zijn. En vooral dat je wel moet laten zien dat je iets kunt als het moment van een examen daar is.

Iedere avond lezen we samen in De boomhut van 39 verdiepingen. Vaak eindigt dat in de slappe lach. Om de verhalen, om de tekeningen, om hoe absurd het soms is. Het zijn momenten die niet gepland zijn, maar die wel blijven hangen.

Wanneer ik onze zoon vraag wat hij ervan vindt dat ik niet werk, geeft hij een antwoord dat blijft hangen. “Ik vind het wel fijn mama, je bent niet meer zo super boos.” Eerlijk, direct en zonder filter. En ergens ook confronterend, omdat het precies laat zien wat deze keuze in de praktijk betekent.

Samenwerken dat vanzelf gaat

Naast tijd met mijn gezin, ben ik deze week ook meer bezig met familie. Samen met mijn zus organiseer ik een aantal familie momenten voor de komende tijd. Wat me daarin opvalt, is hoe makkelijk dat gaat. We werken goed samen. Vullen elkaar aan. Het voelt licht en vanzelfsprekend. Dat had ik niet per se verwacht, maar het geeft wel energie.

Dit weekend zijn we samen met mijn moeder en mijn andere zus naar Bronbeek. Ik ben de jongste van zes, dus dit soort momenten samen voelen extra waardevol. Het zijn de momenten waarin je niet alleen tijd doorbrengt, maar ook iets deelt.

Bronbeek: een plek waar geschiedenis dichtbij komt

Bronbeek is een bijzondere plek. Het is niet alleen een museum, maar ook een tehuis voor oud-militairen van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL). Het landgoed in Arnhem ademt geschiedenis. Niet de afstandelijke geschiedenis uit boeken, maar een geschiedenis die je voelt in verhalen, foto’s en persoonlijke objecten.

Het museum vertelt het verhaal van Nederlands-Indië, de periode waarin Nederland een kolonie had in Indonesië. Maar het laat vooral zien wat er gebeurde toen die periode eindigde. Toen Indonesië onafhankelijk werd en duizenden mensen hun leven achter moesten laten.

Veel Indische Nederlanders, waaronder ook mijn moeder, kwamen per boot naar Nederland. Vaak met weinig bezittingen, maar met een hele geschiedenis die ze met zich meedroegen. Voor velen voelde Nederland niet als thuis, maar als een plek waar ze opnieuw moesten beginnen.

Wat Bronbeek bijzonder maakt, is dat het niet alleen gaat over feiten, maar over mensen. Over verhalen die nog steeds doorwerken in generaties daarna. En dat het een enorm mooi landgoed is, is mooi meegenomen.

Wat dit met mij persoonlijk doet

Mijn moeder is mee naar Bronbeek. Zij is geboren in Djakarta en in 1956 vertrekt ze gedwongen met haar ouders en negen broertjes en zusjes met de boot naar Nederland. Drie maanden onderweg. Ze maken een stop met de boot, krijgen jassen wat warme kleding voor straks in Nederland. Alles wat Nederlands is, en niet Aziatisch, moet weg uit Indonesië, leer ik vandaag.

Dat maakt deze plek anders. Het is geen geschiedenis op afstand. Het is ons eigen verhaal dat hier zichtbaar wordt. We lezen over een periode waar Nederland lange tijd weinig over wist of misschien niet wilde weten. Over militaire acties, over geweld, en over de vele slachtoffers onder de Indonesische bevolking.

Mijn moeder vertelt over haar jeugd en haar gezin. Ik haal uit haar verhaal dat zij in Indonesië als ‘buitenkampers’ leefden. Mensen uit Nederlands-Indië die tijdens de Japanse bezetting niet in kampen zaten, maar daarbuiten leefden. Vaak Indo-Europeanen, zoals mijn familie. Ze zaten niet opgesloten in interneringskampen, maar dat betekende niet dat ze veilig waren. Er was weinig eten, weinig bescherming en een constante dreiging van geweld. Zo vertelt mijn moeder over die keer dat er mannen met kapmessen naar hun toe kwamen en dat mijn opa hen kon afwentelen.

Wat me raakt, is dat hun verhaal lange tijd nauwelijks werd gezien. Omdat ze niet in kampen zaten, leek het minder zwaar. Maar in werkelijkheid leefden ze in armoede, onzekerheid en angst. Pas later kwam er aandacht voor wat deze periode echt heeft betekend. Hier, op deze plek, valt alles samen. Niet alleen wat ik lees, maar wat ik hoor. En dat maakt het anders. Dichterbij. Persoonlijker.

Brieven aan Hueting: een ander perspectief

De volgende dag kijken we naar Brieven aan Hueting. Een documentaire waarin Nederlandse veteranen en hun nabestaanden terugkijken op de oorlog in Indonesië en de periode daarna.

Wat deze documentaire bijzonder maakt, is dat het geen zwart-wit verhaal is. Het laat zien hoe complex deze periode was. Hoe jonge Nederlandse mannen werden uitgezonden, vaak zonder volledig te begrijpen waar ze terechtkwamen.

De brieven en verhalen laten zien wat het met hen deed. De twijfel, de verwarring, de keuzes die gemaakt werden in situaties die niemand zich echt kan voorstellen. Het maakt duidelijk dat geschiedenis niet alleen bestaat uit feiten, maar vooral uit ervaringen.

Wat blijft hangen, is dat er geen simpele antwoorden zijn. Geen duidelijke goed of fout. Alleen mensen die probeerden te handelen in een situatie die groter was dan zijzelf.

Het maakt dat je anders kijkt. Niet alleen naar het verleden, maar ook naar hoe we nu omgaan met verhalen en perspectieven.

Reacties op mijn keuze voor Mounjaro

Sinds ik heb gedeeld dat ik startte met Mounjaro, merk ik hoeveel reacties dit oproept. Meer dan ik had verwacht.

Mensen zijn nieuwsgierig. Stellen vragen. Delen hun eigen ervaringen over dieten en afvallen. Ik krijg berichten als:“Spannend, ik ben benieuwd hoe je dit ervaart.” “Wat verwacht je dat het voor je gaat doen?” “Ik heb hier ook over nagedacht, maar twijfel nog.” Maar ook meer inhoudelijke reacties. Over hoe het lichaam werkt. Over hormonen. Over HRV en de vraag of je lichaam misschien in een soort overlevingsstand zit, waardoor afvallen moeilijker wordt.

En er zijn ook praktische tips. Mensen die adressen delen waar je het goedkoper kunt krijgen. Of hun eigen traject uitleggen.

Wat me vooral opvalt, is hoe persoonlijk dit onderwerp is. Iedereen heeft er een mening over, en ook een eigen verhaal. Voor mij voelt het goed om dit open te delen. Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar juist omdat ik nog midden in het proces zit. Ik merk dat het ruimte geeft. Voor gesprek. Voor nuance. Voor eerlijkheid.

Ik weet nog niet wat afvalmedicatie deze eerste anderhalve week doet voor mijn eigen gewicht, terwijl ik deze blog schrijf zit namelijk ik in een vakantiehuisje zonder weegschaal. Tot nu toe ervaar ik geen misselijkheid, geen diarree of andere bijwerkingen. Fingers crossed dat dit zo blijft. Wel opvallend is dat ik een dorstig gevoel ervaar en dat de food noise echt he-le-maal verdwenen is! En niet onbelangrijk: ik barst van de energie.

Wat deze week mij laat zien

Deze week voelt als een verschuiving. Waar het eerst vooral ging over rust, merk ik nu dat er ruimte ontstaat voor iets nieuws. Creativiteit. Verbinding. Energie. Niet omdat ik meer doe, maar omdat ik andere keuzes maak. Minder gericht op resultaat, meer op ervaring. Minder op plannen, meer op laten ontstaan.

Wat ik deze week leer

Als ik terugkijk op deze week, voelt het alsof er niet “veel” is gebeurd. Geen grote plannen, geen mijlpalen. Maar tegelijkertijd voelt het juist alsof er veel is veranderd. Mijn dagen zijn rustiger. Mijn hoofd is leger. En mijn aandacht is meer bij wat er op dat moment gebeurt. Ik begin langzaam mijn eigen ritme te vinden. Niet gebaseerd op werk of verwachtingen, maar op wat er op een dag ontstaat.

De takeaway van week 5

Je hoeft niet te weten wat je gaat doen, om iets te creëren wat waardevol is.

---

Deze blog hoort bij mijn sabbatical serie

Deze blog is onderdeel van mijn sabbatical waarin ik een half jaar vrij neem om te experimenteren met een simpel maar spannend idee: wat gebeurt er als je een half jaar niet werkt?

In deze periode wil ik ontdekken hoe het is om meer ruimte te hebben voor andere rollen in mijn leven. Bijvoorbeeld meer moeder, minder professional en onderzoeken waar mijn energie vandaan komt.

In de komende maanden deel ik daarom mijn ervaringen, inzichten en kleine experimenten. Soms over reizen, soms over rust en soms over de vraag wat er gebeurt als je even stopt met rennen en kijkt wat er vanzelf naar je toe komt.

Wil je tussendoor iets van mij zien? Op Instagram deel ik de kleine momenten. Niet alleen de blogs, maar wat er tussen zit. Je vindt me via @jolandabastiaans.

---