Sabbatical nemen week 11: waarom maken mij meer energie geeft dan presteren

Soms gebeurt er tijdens een sabbatical iets waarvan je pas later beseft waarom het zoveel impact heeft. Niet omdat het groots of meeslepend is, maar juist omdat het onverwacht binnenkomt. Deze week begint met een grote doos op tafel. Het verjaardagscadeau van onze zoon komt binnen: een 3D printer. Zo’n apparaat waarvan je vooraf denkt dat het vooral leuk speelgoed is, totdat je de doos opent en geconfronteerd wordt met tientallen losse onderdelen, kabels, schroefjes en handleidingen waar je eerst geen chocola van kunt maken.

Normaal gesproken zou ik daar waarschijnlijk vrij snel van afhaken. Of denken dat dit iets is voor mensen die technischer zijn dan ik. Maar juist deze sabbatical zorgt ervoor dat ik anders reageer. Minder haast, minder druk en minder het gevoel dat alles direct goed moet gaan. Daardoor ontstaat ruimte om dingen gewoon te proberen. Dus ik begin. Onze eettafel verandert langzaam in een kleine werkplaats terwijl ik stap voor stap onderdelen in elkaar zet. Onze zoon kijkt nieuwsgierig mee, test alvast kleuren filament uit en wacht vooral ongeduldig op het moment waarop er eindelijk iets uit die printer komt rollen.

Wanneer het apparaat uiteindelijk aangesloten is en echt begint te werken, voel ik iets: trots. Niet alleen omdat het lukt, maar vooral omdat ik merk hoeveel plezier ik haal uit iets bouwen en maken. Het eerste project wordt een rood helikopter-afschiet ding waar meteen fanatiek mee gespeeld wordt. Daarna volgt al snel een eerste eigen project: een telefoonhouder voor naast mijn bureau. Terwijl de printer laagje voor laagje de vorm opbouwt, gebeurt er ondertussen nog iets anders. Mijn hoofd begint te bruisen van ideeën.

Sabbatical nemen en opnieuw ontdekken wat maken met mij doet

Wat mij deze week vooral opvalt, is dat ideeën niet ontstaan vanuit druk of ambitie, maar vanuit enthousiasme. Dat gevoel dat je vroeger als kind had wanneer je ergens volledig in kon verdwijnen omdat je het simpelweg leuk vond. Terwijl de printer bezig is, begin ik allerlei ideeën te bedenken. Dingen voor in huis, gepersonaliseerde cadeautjes, koffie-accessoires, decoratie of handige oplossingen voor kleine dagelijkse irritaties.

Misschien blijven het gewoon ideeën. Misschien ook niet. Maar wat vooral resoneert, is hoeveel energie ik krijg van maken zonder direct einddoel. Dat besef voelt belangrijker dan die printer zelf. Tijdens deze sabbatical ontdek ik namelijk steeds sterker dat creativiteit voor mij veel groter is dan alleen schrijven of content maken. Het zit juist in bouwen, proberen, testen en ergens volledig in opgaan zonder dat het meteen nuttig hoeft te zijn.

Misschien is dat ook precies waarom de Japanse filosofie van Ikigai mij de laatste tijd zo aanspreekt. Het boek ligt al jaren op mijn lees stapel, maar deze week voelt ineens als het juiste moment om erin te beginnen. Ikigai gaat over het snijpunt tussen wat je leuk vindt, waar je goed in bent, wat betekenisvol voelt en waar je energie van krijgt. Terwijl ik lees, voelt het bijna alsof iemand woorden geeft aan wat ik tijdens deze sabbatical langzaam ontdek.

Ik merk namelijk dat maken mij in een soort flow brengt. De uren verdwijnen, mijn hoofd wordt stil en ideeën blijven vanzelf komen. Dat gevoel herken ik van vroeger of tijdens het haken en breien, maar ben ik ergens onderweg ook een beetje kwijtgeraakt. Misschien omdat mijn volwassen leven vaak draait om efficiëntie, productiviteit en resultaat. Terwijl ik nu juist ontdek hoeveel energie ontstaat wanneer iets níet direct hoeft te leiden tot een prestatie.

Waarom Japanse invloeden tijdens sabbatical nemen ineens overal opduiken

Wat grappig is, is dat die Japanse sfeer mij de laatste maanden overal lijkt te achtervolgen. Of misschien zie ik ze nu pas echt. Hoe langer ik erop let, hoe meer ik merk dat Japanse invloeden overal tussendoor sijpelen. Niet alleen online, maar ook in series, interieur, mode, fotografie en eten.

Eerder dit jaar zie ik hoe de nieuwe hoofdrolspeelster van Bridgerton online overal besproken wordt vanwege haar Aziatische uitstraling en stijl. En verschijnt de animatiefilm KPop Demon Hunters en explodeert de muziek ervan op TikTok en Spotify.

Ook tijdens onze reis door Spanje zie ik het voortdurend terugkomen. Winkeltjes vol mochi en bubble tea. Jongeren met kawaii-accessoires aan hun tas. Rustige kleuren, zachte vormen en minimalistische designs.

Zelfs thuis ontdek ik ineens dat 2 van de 5 ontwerpen op mijn fotowall, die ik zelf ontwierp en ophing voorafgaand aan mijn sabbatical als vriendelijke reminders, volledig gebaseerd zijn op Japanse filosofieën: Ikigai en Shinrin-yoku. Blijkbaar ben ik hier al veel langer door geïnspireerd zonder dat ik het echt bewust doorhad.

Wat mij aanspreekt aan die Japanse manier van kijken, is dat het veel minder draait om harder werken en veel meer om bewust leven. Rustiger. Zachter. Creatiever. Minder presteren en meer voelen waar energie vanzelf ontstaat. En eerlijk gezegd voelt dat precies als de rode draad van deze sabbatical.

Afvalmedicatie update

Ook fysiek merk ik deze week opnieuw hoeveel er verandert. Mijn traject met Mounjaro loopt ondertussen verder door en wat mij vooral opvalt, is hoeveel mentale rust het me geeft. Natuurlijk zie ik veranderingen in mijn lichaam. Sporten gaat makkelijker en mijn energie blijft stabieler. Maar de grootste verandering zit misschien nog wel in mijn hoofd.

Ik ben veel minder bezig met eten. Minder cravings, minder constante ruis rondom snacks of trek en minder het gevoel dat eten de hele dag aandacht vraagt. Daardoor ontstaat ruimte voor andere dingen. Voor wandelen, sporten, schrijven en dus ook voor creativiteit.

Daarnaast merk ik dat mijn krachttraining steeds beter gaat. Ik voel me fitter en sterker zonder dat het voelt alsof ik mezelf continu aan het pushen ben. Juist dat rustige tempo past eigenlijk perfect bij deze fase van mijn leven.

Sabbatical nemen en journalen bij Koffiebar Sowieso in Breda

Tussen alle nieuwe ideeën door, blijf ik ook trouw aan één van mijn favoriete rituelen tijdens deze sabbatical: journalen in koffietejtnjes. Afgelopen week doe ik dat bij de Bredase parel Koffiebar Sowieso in Breda. Alleen al binnenlopen voelt alsof je even uit de drukte stapt. Houten tafels, rustige kleuren, goede koffie en overal mensen die op hun eigen manier bezig zijn. Sommigen werken geconcentreerd achter een laptop, anderen lezen een boek of praten rustig bij.

Ik bestel koffie, sla mijn journal open en schrijf een tijdlang zonder plan. Juist die momenten betekenen veel tijdens mijn sabbatical. Niet de grote hoogtepunten, maar de kleine tussenmomenten waarin je voelt dat je nergens hoeft te zijn. Dat je gedachten eindelijk ruimte krijgen om ergens heen te bewegen zonder direct resultaat te hoeven opleveren.

Misschien is dat precies waarom onze citytrip naar London deze week ook zo goed voelt: niet omdat we zoveel mogelijk willen afvinken, maar omdat we de stad echt beleven.

Sabbatical nemen en Londen beleven door de ogen van onze zoon

De wekker gaat vroeg wanneer we om 06.30 uur in Breda op de trein richting Schiphol stappen. Zo’n begin van een stedentrip voelt altijd alsof de vakantie al start zodra je op het perron staat. Iedereen nog een beetje slaperig, koffie in de hand en toch al dat voorpretgevoel.

Vanaf Heathrow nemen we de Elizabeth Line richting Whitechapel. Alleen die eerste rit door Londen voelt al als een ervaring op zich. Zodra we de underground uitstappen, rijden de eerste rode dubbeldekkers voorbij en spotten we direct de bekende rode telefooncellen. Dat moment waarop je denkt: ja hoor, we zijn er echt.

Whitechapel blijkt voor ons de perfecte uitvalsbasis. Een wijk waar oud en nieuw Londen letterlijk door elkaar heen lopen. Traditionele bakstenen gebouwen staan naast moderne hoogbouw, buurtwinkels naast hippe koffiebars en tientallen culturen leven hier volledig door elkaar. Wat ik mooi vind aan Whitechapel, is dat het niet voelt alsof je alleen maar tussen toeristen loopt. Het voelt levendig en echt, alsof je een klein stukje van het dagelijkse Londen meemaakt.

Tower Bridge laat tijdens onze city trip zien waarom Londen zo bijzonder blijft

Later die middag lopen we richting de Thames. Een wandeling waarin Londen zichzelf meteen volledig laat zien. Zon, hagel, regen en vijf minuten later weer blauwe lucht. Onderweg verandert ook het uitzicht voortdurend. Van drukke straten naar historische gebouwen en uiteindelijk naar de rivier waar ineens HMS Belfast opduikt langs de kade. Het oude oorlogsschip ligt daar alsof het nog steeds de stad bewaakt, terwijl daarachter de moderne skyline van de City of London omhoog schiet.

En dan verschijnt ineens Tower Bridge. Zelfs als je hem al honderd keer op foto’s hebt gezien, blijft het indrukwekkend zodra je ervoor staat. De lichtblauwe details, de enorme torens en de Thames eronder maken het bijna onwerkelijk mooi. Tower Bridge opent al in 1894 en wordt nog steeds vaak verward met London Bridge, terwijl juist deze brug wereldwijd hét symbool van Londen is geworden.

Na al dat wandelen gaan we op zoek naar goede fish & chips. Niet de toeristische variant waarbij alles vooral vet en snel voelt, maar gewoon écht goed eten. Dat vinden we uiteindelijk bij Fish! vlakbij Borough Market. Het hoogtepunt van het eten blijkt uiteindelijk niet eens de fish & chips zelf, maar sticky toffee pudding. Warm, zacht, zoet en overgoten met karamelsaus en vanille-ijs. Zo’n dessert waarbij je direct begrijpt waarom Engelsen er zo dol op zijn.

Londen bekijken door voetbalogen

De volgende ochtend draait grotendeels om voetbal. Voor onze zoon en mijn man is het bezoek aan Arsenal F.C. misschien wel hét hoogtepunt van de hele reis. Vanaf het moment dat we richting het stadion reizen, stralen ze al. Tijdens de stadion tour lopen we door de spelerstunnel, zitten we in de persruimte en bekijken we de prijzenkast van dichtbij. Onze zoon gaat trots achter de interview tafel zitten alsof hij zelf net een belangrijke wedstrijd gespeeld heeft.

Natuurlijk verlaten we de officiële fanshop uiteindelijk niet zonder compleet Arsenal-tenue. Shirt, broekje en sokken verdwijnen enthousiast in de tas terwijl wij vooral voelen dat Londen niet bepaald een goedkope stad is.

Na Arsenal reizen we door naar Coal Drops Yard en juist daar valt die Japanse trend me opnieuw op. Kraampjes met matcha, ramen, fluffy pancakes en kleurrijke drankjes trekken volle terrassen. Mensen lopen met anime-accessoires, Japanse tasjes en bubble tea bekers alsof Tokio en Londen langzaam in elkaar overlopen.

Later die middag wandelen we richting Covent Garden waar straatmuzikanten, acrobaten en artiesten volle cirkels publiek trekken. Onze zoon geniet zichtbaar van iedere show. En eerlijk? Ik zelf ook. Misschien omdat ik tijdens deze sabbatical opnieuw leer hoe belangrijk nieuwsgierigheid eigenlijk is.

De take away van week 11

Wat deze week mij uiteindelijk het meeste leert, is dat energie niet altijd ontstaat door méér te doen. Soms ontstaat energie juist wanneer je volledig opgaat in iets. Wanneer je maakt, probeert, speelt en nieuwsgierig blijft zonder dat alles direct nuttig hoeft te zijn.

Ik ontdek dat maken mij in een flow brengt waarin de uren verdwijnen en mijn hoofd stil wordt. Misschien is dat wel waarom de Japanse filosofie van ikigai mij zo aanspreekt. Omdat ik langzaam ontdek dat energie niet zit in harder werken, maar in dingen doen waar je vanzelf van gaat leven.

Key take away

Echte energie ontstaat niet door harder werken, maar door volledig op te gaan in dingen waar je vanzelf van gaat leven.

---

Deze blog hoort bij mijn sabbatical serie Deze blog is onderdeel van mijn sabbatical waarin ik een half jaar vrij neem om te experimenteren met een simpel maar spannend idee: wat gebeurt er als je een half jaar niet werkt?

In deze periode wil ik ontdekken hoe het is om meer ruimte te hebben voor andere rollen in mijn leven. Bijvoorbeeld meer moeder, minder professional en onderzoeken waar mijn energie vandaan komt.

In de 6 maanden deel ik daarom mijn sabbatical ervaringen, inzichten en kleine experimenten. Soms over reizen, soms over rust en soms over de vraag wat er gebeurt als je even stopt met rennen en kijkt wat er vanzelf naar je toe komt.

Wil je tussendoor iets van mij zien? Op Instagram deel ik de kleine momenten. Niet alleen de blogs, maar juist wat er tussen zit. Je vindt me via @jolandabastiaans.

---