Week 8: leven in het ritme van slow living tijdens een sabbatical

We zitten op een terras in de zon. Onze zoon likt geconcentreerd zijn ijsje, mijn man kijkt ontspannen om zich heen en ik besef ineens dat niemand ergens naartoe hoeft. Geen planning, geen haast, geen volgende afspraak. Alleen dit moment. En het is genoeg. Dat is precies wat deze week mij leert.

Van zee naar stad: reizen zonder haast

We starten de week aan de kust bij Llançà, een plek waar het leven vanzelf vertraagt. De haven ligt rustig, de lucht is strakblauw en de bootjes dobberen zachtjes op het water. We klimmen naar een uitzichtpunt en kijken uit over de ruige kust van de Costa Brava, waar rotsen, kleine baaien en eindeloos blauw elkaar afwisselen.

Llançà ligt in de regio Alt Empordà, vlak bij de Franse grens, en staat bekend om zijn pure karakter en de invloed van de tramuntana-wind die zorgt voor heldere luchten en een rauw landschap. Op het strand duikt onze zoon meteen het water in en komt hij trots terug met een krab en schelpen, terwijl hij zegt dat hij hier uren naar kan kijken. Dat is precies wat we doen, zonder haast en zonder plan.

Een dag later staan we bij het Monestir de Sant Pere de Rodes, een klooster uit de 10e eeuw dat hoog boven de kust ligt. De stilte en het uitzicht maken indruk en geven een gevoel van tijdloosheid.

Daarna verruilen we de zee voor de stad en rijden we in 4 uur naar Zaragoza, waar we dwalen door smalle straatjes, tapas eten in El Tubo en de indrukwekkende Basílica del Pilar bezoeken. Omdat het Día de Aragón is, voelt de stad extra levendig met vlaggen, bloemen en mensen op straat. Wat deze dagen vooral laten zien, is dat minder plannen zorgt voor meer ruimte om echt te ervaren.

Sabbatical nemen: minder plannen, meer vertrouwen

Deze week merk ik dat ik iets loslaat wat thuis altijd aanwezig is, namelijk de behoefte om te plannen en overzicht te houden. Waar ik normaal werk met een jaarplanner, weekplanner en notities, ontstaat er nu ruimte doordat ik dat allemaal niet gebruik en keuzes makkelijker laat ontstaan in het moment.

Ik laat routes en dagindelingen over aan mijn man en merk dat dit niet onrustig maakt, maar juist rust geeft. Ik moet denken aan de term 'Slow living', dat je bewust kiest voor aandacht en eenvoud, zonder de drang om alles te controleren. Het gaat niet om minder doen, maar om anders aanwezig zijn in wat je doet. Dat voelt niet alleen passend tijdens deze reis, maar eigenlijk voor deze hele sabbatical.

Van wijngebied naar vertragen in Haro

In Haro, het hart van de Rioja-streek, zakt het tempo nog verder en draait alles om aandacht en tijd. We bezoeken drie wijnhuizen met ieder een eigen karakter: Bodegas Muga waar traditie en vakmanschap centraal staan, Bodegas Roda waar moderne technieken zorgen voor verfijning en Viña Tondonia waar de tijd lijkt stil te staan en wijnen jarenlang rijpen.

Hier voel je dat goede wijn tijd nodig heeft en dat geduld vanzelfsprekend is. Onze zoon drinkt mosto, versgeperst nog niet gegist alcoholvrij druivensap, en doet op zijn eigen manier mee, terwijl hij tussendoor speelt en ontdekt.

In het Vivanco wijnmuseum zien we hoe wijn wordt gemaakt en leren we over de geschiedenis en het vakmanschap erachter. Het mooiste moment ontstaat wanneer onze zoon zelf uitlegt wat hij heeft geleerd en daarmee het bezoek tot leven brengt.

Moederschap en samen groeien

Deze week ben ik volledig moeder, zonder de structuur van school, sport of afspraken, en dat geeft ruimte om echt aanwezig te zijn. Ik zie hoe onze zoon groeit in zelfstandigheid doordat hij zelf vragen stelt, keuzes maakt en zijn eigen weg vindt wanneer hij daar behoefte aan heeft.

Hij laat zien dat hij zowel speels als gevoelig is en juist door het reizen zie ik dat scherper dan ooit. Reizen blijkt een vorm van leren die alles combineert, van geschiedenis en natuur tot sociale vaardigheden en andere culturen. Deze tijd samen voelt daardoor niet alleen waardevol, maar ook als iets wat je niet kunt plannen maar wel bewust kunt ervaren.

Mijn lichaam, voeding en Mounjaro

Deze week verhoog ik mijn dosering van afvalmedicatie (Mounjaro) van 2,5 mg naar 5 mg, zonder dat ik direct grote verschillen merk in bijwerkingen. Wat wel verandert, is mijn eetpatroon en mijn gevoel bij eten.

Ik eet ongeveer 40% van wat ik eerder at en merk dat mijn lichaam sneller aangeeft wanneer het genoeg is. Grote porties of zoet eten, zoals een ijsje, kunnen misselijkheid veroorzaken waardoor ik automatisch andere keuzes maak. Het voelt minder als een bewuste dieetkeuze en meer als een natuurlijke verschuiving waarin mijn lichaam de leiding neemt.

Creativiteit en eenvoud

Doordat er minder planning is, ontstaat er nog steeds ruimte voor creativiteit. Deze week ontwerp ik zelf een shopper van macramé garen omdat ik mijn tas ben vergeten en dat groeit uit tot een project waar ik plezier uit haal.

Daarnaast maak ik een crossbody tas voor mijn waterfles zodat ik die makkelijk mee kan nemen tijdens onze dagen op pad. Water drinken is extra belangrijk met Mounjaro en door zelf iets te maken dat precies past bij mijn behoefte, wordt iets praktisch ineens iets persoonlijks en creatiefs.

Samen als gezin en kleine ontdekkingen

We merken dat we als gezin steeds beter op elkaar zijn afgestemd en dat we aanvoelen wat de ander nodig heeft, of dat nu rust, eten of even tijd voor jezelf is. Dat maakt het reizen niet alleen makkelijker, maar ook fijner omdat er meer ruimte is voor elkaar.

Een onverwachte ontdekking deze week is dat ik Scrabble leuk vind, terwijl ik normaal niet van spelletjes houd. Het blijkt een spel dat ons allemaal aanspreekt en onze zoon helpt met taal en zelfvertrouwen, wat het extra bijzonder maakt. Juist dit soort kleine ontdekkingen maken deze periode waardevol.

Slow living in de praktijk

Deze week komt telkens de term 'slow living' bij mij naar boven. Slow living is een bewuste levensstijl die draait om het verlagen van het tempo, het omarmen van eenvoud en het maken van keuzes met aandacht. Het houdt in dat je kwaliteit boven kwantiteit stelt, leeft in het moment en rust en balans vindt in een jachtige maatschappij, zonder dat het luiheid betekent.

Voor mij betekent slow living deze week dat we rustig opstaan, de dag beginnen met koffie en kiezen voor één activiteit per dag, gevolgd door een siësta zonder schuldgevoel. Het gaat niet om niets doen, maar om bewust aanwezig zijn en ruimte laten voor wat er ontstaat.

Soms zit de waarde niet in grote plannen, maar in iets simpels zoals een ijsje op het juiste moment of een dag zonder haast. Dat maakt deze manier van leven niet alleen rustiger, maar ook rijker.

Wat ik deze week leer

Als ik terugkijk op deze week, zie ik hoe alles samenkomt. Vrijheid zit voor mij niet alleen in tijd hebben, maar vooral in het durven voelen wat werkt en wat niet werkt. Binnen mijn sabbatical nemen ervaringen merk ik dat kiezen niet stopt bij het moment zelf, maar juist zit in hoe je omgaat met wat daarna komt.

Deze week laat me zien dat minder plannen niet betekent dat je minder richting hebt, maar dat je meer ruimte geeft aan wat zich vanzelf aandient. Dat vraagt vertrouwen, maar levert ook rust op.

De takeaway van week 8

Vrijheid zit niet in alles openlaten, maar in voelen wat bij je past en daar steeds opnieuw naar durven luisteren.

---

Deze blog hoort bij mijn sabbatical serie

Deze blog is onderdeel van mijn sabbatical waarin ik een half jaar vrij neem om te experimenteren met een simpel maar spannend idee: wat gebeurt er als je een half jaar niet werkt?

In deze periode wil ik ontdekken hoe het is om meer ruimte te hebben voor andere rollen in mijn leven. Bijvoorbeeld meer moeder, minder professional en onderzoeken waar mijn energie vandaan komt.

In de komende maanden deel ik daarom mijn sabbatical ervaringen, inzichten en kleine experimenten. Soms over reizen, soms over rust en soms over de vraag wat er gebeurt als je even stopt met rennen en kijkt wat er vanzelf naar je toe komt.

Wil je tussendoor iets van mij zien?

Op Instagram deel ik de kleine momenten. Niet alleen de blogs, maar juist wat er tussen zit.

Je vindt me via @jolandabastiaans.

---