Week 10: waarom vertragen ineens anders voelt tijdens een sabbatical

We komen thuis van onze roadtrip door Noord-Spanje en voor het eerst voelt thuiskomen niet als een race tegen de klok. De koffers staan nog half open in de woonkamer, de wasmand zit overvol en de koelkast is leeg. Toch hangt er geen stress in huis. Ik hoef morgen vroeg nergens te zijn en er wacht geen overvolle werkweek die alvast aan mijn mouw trekt. Terwijl de wasmachine rustig draait, drink ik koffie in de ochtendzon en realiseer ik me ineens hoe anders deze periode voelt.

Normaal gesproken staat thuiskomen van vakantie bijna direct in het teken van schakelen. Boodschappen moeten snel gehaald worden, de was moet weggewerkt en ergens in je achterhoofd begint werk alweer zachtjes mee te praten. Vaak lees ik zelfs al werkmails voordat de koffers uitgepakt zijn, gewoon om weer “bij” te zijn en te weten wat ik gemist heb. Deze keer gebeurt dat niet. Er is ruimte. Niet omdat alles perfect geregeld is, maar juist omdat niets meteen hoeft.

Misschien is dat wel het eerste moment waarop ik echt begrijp wat vertragen betekent. Het is niet alleen rustiger leven of minder afspraken hebben. Het voelt meer alsof mijn lichaam langzaam stopt met vooruit rennen. Alsof mijn hoofd niet constant drie stappen verder hoeft te denken dan waar je nu bent. Zelfs midden op de dag twee uur bellen met een vriendin voelt anders wanneer je nergens naartoe hoeft en echt hoort wat iemand zegt.

Sabbatical nemen leert mij wat ont-spannen eigenlijk betekent

Deze week denk ik ineens anders over ontspannen. Of eigenlijk: ont-spannen. Het woord zegt precies wat ik voel. Alsof de spanning langzaam uit mijn lichaam en hoofd verdwijnt. Niet in één keer, maar beetje bij beetje.

Ik merk pas nu hoeveel spanning normaal gesproken ongemerkt aanwezig is. Niet altijd heftige stress, maar wel constant “aan” staan. Altijd vooruitdenken. Rekening houden met wat straks nog moet gebeuren. Zelfs tijdens vrije momenten blijft er vaak ergens een achtergrondruis aanwezig.

Tijdens deze sabbatical voelt het alsof die laag langzaam zachter wordt. Mijn hoofd hoeft minder te regelen en mijn lichaam lijkt eindelijk te geloven dat er echt ruimte is. Dat gevoel ervaar ik deze week sterker dan ooit.

Yin yoga voelt deze week bijna meditatief

Dat merk ik misschien nog wel het meest tijdens een les yin yoga. Normaal gesproken komen er tijdens een les altijd gedachten of inzichten omhoog. Dingen die ik nog moet onthouden, gesprekken die opnieuw afspelen in mijn hoofd of lijstjes die zich vanzelf lijken te vormen zodra het stil wordt. Maar deze week blijft het opvallend rustig vanbinnen terwijl ik op de yogamat lig.

Yin yoga draait om vertragen. Je blijft langere tijd in dezelfde houding terwijl je probeert spanning los te laten in je lichaam. Juist doordat alles zo langzaam gaat, merk je vaak pas hoeveel onrust er normaal aanwezig is. Misschien raakt deze vorm van yoga mij daarom juist nu. Mijn lichaam lijkt langzaam te geloven dat er echt niets hoeft.

Het voelt bijna alsof de stilte in mijn hoofd groter wordt nu ik mezelf niet constant opjaag. Niet leeg of emotieloos, maar gewoon rustig.

Krachttraining voelt anders

Ook krachttraining ervaar ik deze week anders. Waar sporten vroeger soms voelde als iets dat efficiënt tussen andere afspraken door moest, voelt het nu als een moment voor mezelf. Niet gehaast, niet opgejaagd en zonder meteen alweer met mijn hoofd ergens anders te zitten.

Ik merk dat mijn lichaam sterker voelt nu mijn hoofd rustiger wordt. Misschien omdat herstel niet alleen fysiek is, maar ook mentaal. Mijn trainingen voelen minder als presteren en meer als zorgen voor mezelf. Dat verschil is groter dan ik vooraf had verwacht.

Juist de combinatie van krachttraining en yin yoga voelt deze weken bijzonder fijn. Aan de ene kant letterlijk sterker worden en aan de andere kant juist verzachten en loslaten. Misschien heeft een mens allebei nodig om echt in balans te komen.

Bullet journaling helpt mij mijn hoofd op te ruimen

Deze week schrijf ik ook weer veel in mijn bullet journal. Dat klinkt misschien alsof ik gewoon een agenda invul, maar zo is het inmiddels allang niet meer. Een bullet journal is voor mij een plek geworden waar alles samenkomt. Gedachten, ideeën, lijstjes, gevoelens en kleine observaties van de dag krijgen eindelijk een vaste plek buiten mijn hoofd.

Juist dat opschrijven helpt enorm. Dingen die eerst als losse flarden door mijn hoofd blijven zweven, worden ineens helder zodra ze op papier staan. Ik merk dat ik minder in rondjes denk. Gedachten blijven niet meer eindeloos terugkomen omdat ik ze ergens geparkeerd heb. Het voelt alsof mijn hoofd eindelijk leert dat niet alles tegelijk opgelost hoeft te worden.

Wat misschien nog wel het meest opvalt, is dat ik steeds meer overzicht ervaar over wat energie geeft. Door dagelijks kleine dingen op te schrijven, zie ik patronen die ik normaal voorbij zou lopen. Ik ontdek hoeveel rust ik voel van beweging, creativiteit en stilte. Maar ik zie ook hoe snel mijn hoofd normaal gesproken gevuld raakt met prikkels en verwachtingen.

Creativiteit voelt niet langer als productief moeten zijn

Deze week krijg ik ineens veel zin om iets groots te maken met mijn handen. Ik begin aan een gehaakte deken, een project waarvan ik weet dat het weken of misschien zelfs maanden gaat duren. Vroeger zou ik waarschijnlijk vooral bezig zijn geweest met het eindresultaat. Nu geniet ik juist van het langzame proces zelf.

’s Avonds zit ik op de bank met wol op schoot terwijl de steken langzaam groter worden tot een deken. Het heeft iets rustgevends om iets te maken zonder haast. Niemand wacht erop. Het hoeft niet af. Er is geen deadline en precies daardoor voelt het zo fijn.

Ik merk dat creativiteit tijdens mijn sabbatical steeds minder voelt als “iets nuttigs doen”. Het voelt eerder als ruimte maken voor mezelf. Alsof mijn hoofd zachter wordt zodra mijn handen bezig zijn.

Waarom ik tussen 5 mei en 15 augustus een Melati draag

Deze week doe ik ook weer mijn Melati oorbellen in. Dat doe ik ieder jaar tussen 5 en 15 augustus. De Melati is een witte bloem die symbool staat voor respect, herdenking en verbondenheid met voormalig Nederlands-Indië.

Op 15 augustus wordt herdacht dat Japan capituleerde tijdens de Tweede Wereldoorlog. Voor veel families betekende dat niet automatisch vrijheid of veiligheid. Juist daarom blijft deze periode voor veel mensen emotioneel en belangrijk. Met het dragen van een Melati sta je stil bij die geschiedenis en bij de mensen die daardoor geraakt zijn.

Ik vind het mooi hoe een klein symbool zoveel betekenis kan dragen zonder dat het groots hoeft te zijn. Mijn sabbatical leert me namelijk steeds meer dat kleine dingen vaak veel meer betekenis hebben dan de grote momenten waar we normaal zo druk mee zijn.

Afstand van werk brengt opvallend veel rust

Ondertussen hoor ik dat er op het werk een reorganisatie is aangekondigd. Opvallend genoeg voel ik daar nu minder stress over dan ik normaal waarschijnlijk zou hebben gevoeld. Misschien juist omdat ik niet dagelijks tussen alle prikkels, meningen en spanningen van collega’s zit.

Ik merk dat ik het veel makkelijker los kan laten. Niet uit desinteresse, maar simpelweg omdat ik besef dat ik er nu toch nog niets van kan vinden of oplossen. Ik zie vanzelf wel wat het uiteindelijk betekent voor mij. Die afstand voelt eigenlijk verrassend gezond.

Vertragen zonder alles dicht te plannen voelt als vrijheid

Ondertussen oriënteren we ons alweer rustig op de zomer. Niet vanuit haast of stress, maar gewoon door samen te kijken waar we blij van worden. Wat past bij deze fase. Waar we energie van krijgen.

En misschien vat dat deze week uiteindelijk het beste samen. Mijn sabbatical leert me dat ont-spannen niet betekent dat je stil komt te staan, maar dat je stopt met jezelf voortdurend strak gespannen houden zodat er vanzelf weer ruimte ontstaat om echt te leven.

De take away van week 10

Je hoeft niet alles dicht te plannen om een rijk leven te voelen.

---

Deze blog hoort bij mijn sabbatical serie

Deze blog is onderdeel van mijn sabbatical waarin ik een half jaar vrij neem om te experimenteren met een simpel maar spannend idee: wat gebeurt er als je een half jaar niet werkt?

In deze periode wil ik ontdekken hoe het is om meer ruimte te hebben voor andere rollen in mijn leven. Bijvoorbeeld meer moeder, minder professional en onderzoeken waar mijn energie vandaan komt.

In de komende maanden deel ik daarom mijn sabbatical ervaringen, inzichten en kleine experimenten. Soms over reizen, soms over rust en soms over de vraag wat er gebeurt als je even stopt met rennen en kijkt wat er vanzelf naar je toe komt.

Wil je tussendoor iets van mij zien? Op Instagram deel ik de kleine momenten. Niet alleen de blogs, maar juist wat er tussen zit. Je vindt mij via @jolandabastiaans

---