Sabbatical week 15: aanwezig bij wat telt
- 1 dag geleden
- 7 minuten om te lezen
Toen ik begon aan deze sabbatical dacht ik vooral na over wat ik zou gaan doen met al die extra tijd. Ik dacht aan reizen, boeken lezen, schrijven, nieuwe projecten en misschien zelfs aan grote inzichten over werk, vrijheid en de toekomst. Inmiddels ben ik 15 weken onderweg en merk ik dat de meest waardevolle momenten vaak veel kleiner zijn dan ik vooraf had verwacht.
Deze week voelt als een verzameling van precies dat soort momenten. Op papier lijkt het misschien een gewone week. Een schoolvoorstelling, een hockeywedstrijd, een creatieve workshop en een citytrip. Maar als ik terugkijk zie ik iets anders. Ik zie een week waarin ik steeds opnieuw ervaar wat het betekent om ergens echt aanwezig te zijn.
Wanneer vrijheid eruitziet als een regenjas langs de route
De week begint met iets waar onze zoon al een tijd naar uitkijkt: de avondvierdaagse. Niet bepaald onder ideale omstandigheden, want het weer werkt niet echt mee. Terwijl de regen soms met bakken uit de lucht komt, en bij tijden zelfs hagel, trekken honderden kinderen toch hun wandelschoenen aan. Ook onze zoon, en wij als ouders, loopt mee.
Normaal gesproken zijn dit van die momenten die ergens tussen werkafspraken, vergaderingen en deadlines door moeten passen. Dit jaar is dat anders. Ik hoef niet te puzzelen. Ik hoef niet te haasten. Ik hoef niet te kiezen tussen werk en aanwezig zijn. Ik trek mijn regenjas aan en loop mee.
Terwijl de regen op mijn capuchon tikt, zie ik iets wat ik misschien had gemist als ik vooral bezig was geweest met droog blijven. Ik zie hoe trots hij wordt. Niet omdat het makkelijk gaat, maar juist omdat het soms tegenzit. Iedere avond komt de finish dichterbij. Iedere avond groeit zijn zelfvertrouwen een beetje verder.
Wanneer hij uiteindelijk de vierdaagse uitloopt, zie ik een jongen die trots is op zichzelf. En terwijl ik naar hem kijk, voel ik ook trots. Niet omdat ik iets heb bereikt, maar omdat ik erbij ben geweest. Dit klinkt misschien klein. Maar juist die gedachte blijft deze week steeds terugkomen.
Meer moeder, minder professional
Het hockey seizoen is bijna voorbij en onze zoon staat op doel. Keeper zijn vraagt iets bijzonders. Je staat alleen. Iedereen ziet het als het fout gaat. Maar als het goed gaat, lijkt het soms vanzelfsprekend. Bal na bal komt zijn kant op. Aan het einde van de wedstrijd blijkt dat hij ongeveer twintig ballen heeft tegengehouden en er slechts één heeft doorgelaten. Met als resultaat dat zijn team de eerste wedstrijd van het seizoen wint.
Misschien is dit wel één van de dingen die ik leer tijdens deze sabbatical. Dat de rol van professional jarenlang vanzelfsprekend veel ruimte heeft gekregen. Niet omdat dat verkeerd was, maar omdat werk nu eenmaal zichtbaar resultaat oplevert. Toch merk ik steeds vaker hoeveel voldoening er zit in een andere rol. Gewoon moeder zijn. Aanwezig zijn. Kijken. Aanmoedigen. Meegenieten. Niet als bijzaak van mijn week, maar als belangrijk onderdeel ervan.
Een voorstelling die je niet kunt terugkijken
Hetzelfde gevoel heb ik wanneer ik later in de week in de aula van school zit. Groep 5A sluit de kunstweek af met een zelfgemaakte voorstelling over Rachel Ruysch. Misschien niet direct een onderwerp waarvan je denkt dat een groep kinderen er een voorstelling over maakt, maar juist dat maakt het zo leuk.
De kinderen hebben zelf scènes bedacht, rollen verdeeld en het verhaal tot leven gebracht. Onze zoon speelt de vader van Rachel. Archeoloog. Vanaf het moment dat hij het podium pakt, zit ik vooral te kijken naar hoeveel plezier hij heeft. Natuurlijk vergeet iemand, nou ja onze zoon dus, een tekst. Natuurlijk loopt niet alles perfect. Maar dat maakt het juist mooi.
Terwijl ik daar zit, realiseer ik mij hoe bijzonder dit soort momenten eigenlijk zijn. Je kunt een gemiste vergadering teruglezen. Je kunt een presentatie later bekijken. Je kunt veel dingen inhalen. Maar een voorstelling van je kind niet. Die gebeurt één keer, op dat moment. En alleen als je er bent, maak je hem mee.
Project Tuincamping
Misschien komt het doordat we deze zomer drie van de zes weken zomervakantie thuis zijn. Misschien komt het doordat onze zoon het liefst in een tent slaapt. Waarschijnlijk komt het doordat ik eindelijk de ruimte voel om ideeën niet alleen te bedenken, maar ook daadwerkelijk uit te voeren. Hoe dan ook ontstaat deze week Project Tuincamping.
Het idee begint klein. Wat als we van de weken thuis ook gewoon vakantie maken? Waarom zou vakantie pas beginnen wanneer je ergens anders bent? Voor ik het weet ben ik bezig met buitenkleden, kampeerspullen, een zwembad en plannen voor een volledig ingerichte tent in de tuin. Een plek waar je kunt ontbijten, lezen, spelen en slapen zonder steeds naar binnen te hoeven lopen.
Het leuke is dat ik tijdens de voorbereidingen iets ontdek wat vaker gebeurt tijdens deze sabbatical. Ik besluit alvast te oefenen met het opzetten van onze vierpersoons tent. Een klus waarvan ik altijd dacht dat ik dat niet kon. Binnen een half uur uur staat de tent overeind. Gewoon door het te proberen.
Het klinkt misschien niet wereldschokkend, maar voor mij symboliseert het iets groters. Hoeveel dingen doen we eigenlijk niet omdat we denken dat we ze niet kunnen? En hoeveel daarvan blijken prima te lukken zodra we er tijd voor nemen?
Een huis dat eindelijk klaar is voor een nieuw hoofdstuk
Deze week gebeurt er ook iets waar we al lange tijd naartoe werken. Ons tweede vastgoedpand in Wigan gaat officieel online. Na maanden van plannen maken, verbouwen, keuzes afwegen en problemen oplossen staat er nu een woning klaar voor een nieuw gezin. Een moment waar ik normaal gesproken waarschijnlijk snel aan voorbij was gegaan, omdat er altijd weer een volgende stap wacht. Een huurder vinden. Contracten regelen. De geldstromen optimaliseren. Doorgaan.
Toch merk ik dat ik er deze keer anders naar kijk. Tijdens mijn sabbatical heb ik meer ruimte om stil te staan bij wat er al bereikt is. Waar eerst een verouderde woning stond, staat nu een moderne gezinswoning die klaar is voor een nieuwe fase. Ik overleg met onze lokale partner in Engeland, beoordeel de advertenties, regel de verzekeringszaken voor beide panden en zie hoe het project langzaam verschuift van verbouwen naar verhuren. Het voelt minder als een to-do die moet worden afgevinkt en meer als het afronden van een hoofdstuk waar veel tijd, energie en vertrouwen in heeft gezeten.
Doordat ik minder bezig ben met steeds vooruit kijken, zie ik beter hoeveel stappen er onderweg al zijn gezet. Niet alleen bij dit pand, maar eigenlijk op veel gebieden. Soms ben je zo gefocust op de volgende bestemming dat je vergeet even om te kijken naar de weg die je al hebt afgelegd. Deze week helpt dat huis in Wigan mij herinneren dat stilstaan bij behaalde resultaten minstens zo waardevol kan zijn als het zetten van nieuwe stappen.
Creativiteit zonder doel
Deze week staat ook weer in het teken van creativiteit. Misschien omdat er meer ruimte ontstaat. Misschien omdat creativiteit zich graag laat zien wanneer er minder haast is.
Thuis ben ik bezig met het ontwerpen van een houder voor een step met de 3D-printer. Het blijft bijzonder om iets eerst alleen in je hoofd te zien en het later daadwerkelijk vast te kunnen houden.
Daarnaast volg ik een workshop freubelen op een plek waar je direct vrolijk van wordt: Omi Breda. Een creatieve winkel, een workshop ruimte en een fijne koffieplek tegelijk. Terwijl buiten het centrum van Breda doorgaat met de dagelijkse drukte, lijkt de tijd hier net iets langzamer te gaan.
Ik maak een ketting en een armband. Niet omdat ik ze nodig heb. Niet omdat ze onderdeel zijn van een plan. Wel gewoon omdat het leuk is om iets met je handen te maken.
Een citytrip naar Gent
Aan het einde van de week stap ik samen met een vriendin in de auto naar Gent. Een stad die direct voelt alsof ze haar eigen tempo bepaalt. Het grappige is dat we tijdens het wandelen allebei ontdekken dat we hier eerder zijn geweest. Blijkbaar waren die herinneringen ergens diep opgeborgen. Naarmate we verder lopen komen ze langzaam weer boven.
We bezoeken het Gravensteen, wandelen langs de Graslei en Korenlei, steken bruggen over en kijken uit op gevels die al eeuwen naar hetzelfde water kijken. In de Sint-Baafskathedraal hangt een stilte die bijna tastbaar voelt.
Later dwalen we door Patershol. Misschien wel het mooiste stukje Gent. Smalle straatjes, verborgen pleintjes en oude gevels zorgen ervoor dat je automatisch langzamer gaat lopen.
De volgende dag ontdekken we een andere kant van de stad. De indrukwekkende Boekentoren, het enorme Sint-Pietersplein, het Citadelpark en het verrassende Wintercircus waar verleden en toekomst samenkomen onder één dak.
Wat mij uiteindelijk het meest bijblijft, is niet één specifieke plek. Het is het gevoel waarmee we door de stad bewegen. Zonder haast. Gewoon kijken wat we tegenkomen. Misschien is dat precies wat Gent zo goed past bij deze fase van mijn sabbatical. Niet alles hoeft efficiënt om waardevol te zijn.
De key take away van week 15
Deze week laat mij zien dat vrijheid niet altijd zit in grote reizen, nieuwe plannen of bijzondere ervaringen. Soms zit vrijheid juist in de ruimte om aanwezig te zijn wanneer het leven gebeurt. Bij een natte avondvierdaagse, een hockeywedstrijd, een schoolvoorstelling, een creatieve middag of een wandeling door een oude stad. De grootste rijkdom van deze sabbatical blijkt steeds vaker niet wat ik doe met mijn tijd, maar waar ik ervoor kies om die tijd aan te geven.
Het gaat er niet om wat je doet met je tijd, maar waarvoor je kiest om je tijd aan te geven.
Deze blog hoort bij mijn sabbatical serie
Deze blog is onderdeel van mijn sabbatical waarin ik een half jaar vrij neem om te experimenteren met een simpel maar spannend idee: wat gebeurt er als je een half jaar niet werkt?
In deze periode wil ik ontdekken hoe het is om meer ruimte te hebben voor andere rollen in mijn leven. Bijvoorbeeld meer moeder, minder professional en onderzoeken waar mijn energie vandaan komt.
In 6 maanden deel ik daarom mijn sabbatical ervaringen, inzichten en kleine experimenten. Soms over reizen, soms over rust en soms over de vraag wat er gebeurt als je even stopt met rennen en kijkt wat er vanzelf naar je toe komt.
Wil je tussendoor iets van mij zien? Op Instagram deel ik de kleine momenten. Niet alleen de blogs, maar juist wat er tussen zit. Je vindt me via @jolandabastiaans.
Opmerkingen