Sabbatical week 12: waarom samen maken bijzonder maakt en een idee dat begon met één vraag

Deze week begint gewoon thuis. Geen grote plannen, geen uitstapjes en eerlijk gezegd ook geen verwachting dat dit één van de weken zou worden waar ik zoveel energie van zou krijgen. Totdat we steeds vaker rondom onze 3D-printer belanden en er iets ontstaat wat uiteindelijk veel leuker blijkt dan alleen iets printen.

Wat begint met wat experimenteren groeit langzaam uit tot een gezamenlijk project tussen onze zoon en mij. We zoeken ontwerpen uit, kiezen kleuren, kijken hoe iets opgebouwd wordt en wachten nieuwsgierig tot de printer klaar is. Iedere keer als er weer iets van de plaat afkomt voelt het bijna alsof er een klein cadeautje verschijnt.

En opvallend genoeg mislukt er deze week bijna niets. We maken van alles. Een kruisje-rondje spel dat later zelfs mee gaat op reis. Een babydraakje. Meerdere fidget toys die steeds opnieuw in handen verdwijnen om even mee te friemelen. Harry Potter-items voor vriendjes die daar fan van zijn. Een smiley balloon voor op de kamer van onze zoon. Een octopus, bladwijzers en kleine woonaccessoires voor een vriendin die een nieuw huis heeft.

Ergens tussendoor zegt mijn man ineens: “en ga je het straks ook verkopen?” Hij zit in de sales. Ik heb ervaring met het bouwen van webshops.

En ineens verandert het gesprek. Niet serieus en niet als businessplan, maar meer als spel. Wat als we samen een klein online winkeltje maken? Niet omdat het moet. Niet omdat het groot hoeft te worden. Maar gewoon omdat het leuk is om samen iets te bedenken en te kijken of iemand anders daar ook blij van wordt.

Het leukste bleek helemaal niet het printen

Misschien is dat nog wel het leukste aan dit 3D-project: het gaat uiteindelijk veel minder over printen dan ik dacht.

Het gaat over samen maken. Over ideeën die aan tafel ontstaan en een uur later ineens echt bestaan. Over zien waar onze zoon enthousiast van wordt en merken dat creativiteit niet ingewikkeld hoeft te zijn. Soms is het gewoon samen iets proberen en kijken wat eruit komt.

En misschien is dat ook waarom het zoveel energie geeft. Niet omdat we productief zijn. Maar omdat niemand ergens naartoe hoeft. We zijn gewoon bezig. Samen.

Ben je benieuwd geworden naar wat we maken en wil je even rondneuzen? Neem dan gerust een kijkje in ons online winkeltje. Misschien zit er iets tussen waar jij ook blij van wordt.

Van de printer naar Parijs

Aan het einde van de week verruilen we de printer voor een citytrip naar Parijs. Om vier uur gaat de wekker en nog voor de stad wakker wordt, rijden we richting Rotterdam Centraal. Op het station volgen we de borden richting Eurostar en internationale treinen en voelt het alsof de reis al begonnen is.

In de trein spelen we kruisje-rondje op het spel dat we zelf geprint hebben. Niet ingewikkeld en niet groots, maar precies zo’n klein moment waardoor samen reizen nóg leuker wordt.

Bij aankomst op Gare du Nord voelen we meteen de warmte. Het wordt uiteindelijk 28 graden en daarom besluiten we bewust niet alles lopend te doen. We pakken af en toe een Uber waardoor die ritjes onverwacht kleine rustmomenten worden. Even zitten, airco aan, wat drinken en daarna weer verder.

Van Montmartre tot boven op de Eiffeltoren

We beginnen bij de Sacré-Cœur. De witte basiliek steekt fel af tegen de blauwe lucht en ondanks de drukte hangt er een ontspannen sfeer. Mensen zitten op de trappen, straatmuzikanten spelen en iedereen lijkt nét iets minder haast te hebben.

Vanaf daar lopen we door naar Place du Tertre waar kunstenaars achter hun ezels zitten terwijl bezoekers rustig rondlopen tussen schilderijen en terrassen. We lunchen in de schaduw en blijven langer zitten dan gepland.

Daarna lopen we nog langs Le Mur des Je t’aime. Eerlijk is eerlijk: deze valt een beetje tegen. Op foto’s oogt hij groter en romantischer dan in werkelijkheid. We maken een foto, lachen erom en lopen weer verder. Later die dag staan we ineens bij Trocadéro. En daar staat hij: de Eiffeltoren.

Ons plan was duidelijk: niet omhoog. Alleen kijken. Foto’s maken. Misschien iets drinken.

Want ik heb hoogtevrees.

Maar onze zoon wil graag naar boven en voor ik het weet sta ik toch in de lift. Boven opent Parijs zich onder ons. De Seine slingert door de stad, gebouwen worden klein en ineens ben ik vooral blij dat ik mijn eerdere plan niet heb gevolgd.

Op ons eigen tempo door Parijs

De volgende dag doen we Parijs rustiger. We ontbijten uitgebreid, wandelen via Place de la Concorde de Tuilerieën in en genieten juist van de fonteinen, schaduw en groene stoeltjes.

Daarna verschijnt langzaam het Louvre. Niet om naar binnen te gaan, maar om rustig om het gebouw heen te lopen en de sfeer mee te pakken.

Via de Champs-Élysées wandelen we verder. De sfeer verandert meteen. Meer mensen, meer winkels en eerlijk gezegd blijken winkels met deze temperaturen ook gewoon perfecte afkoelplekken.

Onderweg drinken we koude koffie, lunchen bij Moka en eindigen uiteindelijk bij de Arc de Triomphe. Daar realiseren we ons ineens hoeveel we eigenlijk hebben gezien. Niet gehaast. Niet afgevinkt. Gewoon stap voor stap.

Na 2 volle dagen in Parijs doen we het op de derde dag nog rustiger aan. Geen lijst met highlights die afgevinkt moet worden, maar gewoon kijken waar de dag ons brengt.

We starten de ochtend bij Shakespeare coffee, met ontbijt en uitzicht op de Notre-Dame. Terwijl de stad langzaam wakker wordt drinken we koffie, eten we iets lekkers en kijken we naar één van de bekendste plekken van Parijs. Geen haast. Gewoon rustig opstarten en genieten van alles wat om ons heen gebeurt.

Na het ontbijt lopen we naar de Notre-Dame. Hoe vaak je hem ook op foto’s ziet, in het echt blijft hij indrukwekkend. De details in de gevel, de hoogte van de torens en alle mensen op het plein maken dat je automatisch even vertraagt. We blijven niet lang, maar nemen wel bewust de tijd om te kijken.

Vanaf de Notre-Dame lopen we verder over Île de la Cité. Midden in de stad voelt het hier verrassend rustig. We zoeken af en toe de schaduw op, kijken naar de Seine en laten ons tempo bepalen door waar we zin in hebben.

Via Pont Neuf wandelen we verder. Vanaf hier kijken we uit over het water en zien we mensen langs de kades zitten. Zo’n plek waar je merkt dat een stad niet alleen uit bezienswaardigheden bestaat, maar juist uit de momenten ertussen.

Daarna verschijnt langzaam het Panthéon. Groot, statig en indrukwekkend tegelijk. We blijven even staan en kijken omhoog naar de enorme zuilen en koepel. Geen uitgebreide rondleiding vandaag, alleen even ervaren hoe bijzonder het is dat zulke gebouwen gewoon midden in een levende stad staan.

Na de lunch lopen we door naar Jardin du Luxembourg. Zodra we het park binnenlopen verandert de sfeer meteen. Minder stad, meer rust. Mensen zitten op de bekende groene stoelen, lezen een boek of kijken om zich heen.

Later wandelen we terug richting de Seine en kijken we bij de bekende groene boekenkramen. Oude kaarten van Parijs, kleine kunstwerken en stapels prints hangen onder de kleppen van de kraampjes. Geen grote afsluiter van de citytrip, maar misschien juist daarom zo passend.

Soms onthoud je een reis niet door wat je allemaal hebt gedaan, maar doordat je een dag hebt waarop er even niets hoeft.

Wat ik meeneem uit deze week

Als ik terugkijk op deze week blijven niet de grote momenten hangen. Niet de Eiffeltoren. Niet de Arc de Triomphe. Niet hoeveel we hebben gedaan.

Wat blijft hangen zijn de momenten waarop we samen iets maakten, samen iets probeerden en ruimte lieten voor wat er ontstond.

Take-away

Soms ontstaat verbinding niet doordat je iets groots beleeft, maar doordat je samen iets maakt en onderweg ruimte laat voor wat er ontstaat.

---

Deze blog hoort bij mijn sabbatical serie

Deze blog is onderdeel van mijn sabbatical waarin ik een half jaar vrij neem om te experimenteren met een simpel maar spannend idee: wat gebeurt er als je een half jaar niet werkt?

In deze periode wil ik ontdekken hoe het is om meer ruimte te hebben voor andere rollen in mijn leven. Bijvoorbeeld meer moeder, minder professional en onderzoeken waar mijn energie vandaan komt.

In 6 maanden deel ik daarom mijn sabbatical ervaringen, inzichten en kleine experimenten. Soms over reizen, soms over rust en soms over de vraag wat er gebeurt als je even stopt met rennen en kijkt wat er vanzelf naar je toe komt.

Wil je tussendoor iets van mij zien? Op Instagram deel ik de kleine momenten. Niet alleen de blogs, maar juist wat er tussen zit. Je vindt me via @jolandabastiaans.

---