Sabbatical nemen week 13: ik heb de tijd

Soms verandert er iets zonder dat je het direct doorhebt. Niet door een groot moment, maar juist door iets kleins. Een zin die je ineens hardop uitspreekt. Een fietstocht die expres langer duurt. Een jaarplanner die van de muur verdwijnt zonder dat je daar paniek van voelt.

Deze week voel ik voor het eerst echt wat de woorden “ik heb de tijd” betekenen. Niet als luxe uitspraak voor op een tegeltje, maar als iets wat in mijn lijf gaat zitten. Alsof er langzaam ruimte ontstaat tussen alles wat altijd moest. Alsof ik niet meer voortdurend vooruit hoef te kijken om grip te houden. En juist in die rust vallen dingen op die ik eerder misschien voorbij zou lopen.

Sabbatical nemen betekent soms opnieuw kijken naar wat normaal is

Deze week bezoek ik een ouderavond van het initiatief smartphonevrij opgroeien, een initiatief waar ik zelf in de werkgroep zit want ik geloof hier echt in. Een beweging van ouders die bewust nadenken over schermgebruik, smartphones en de invloed daarvan op onze kinderen. Niet vanuit angst of strengheid, maar vanuit de vraag: wat willen we onze kinderen eigenlijk meegeven voordat schermen alles overnemen?

Tijdens die avond merk ik dat ook ik nog stappen wil zetten. We letten thuis al bewust op schermtijd en bannen social media en het hebben van een smartphone maar tegelijk besef ik dat YouTube eigenlijk overal tussendoor glipt. Op de televisie. Op een tablet. Soms zelfs gedachteloos op de achtergrond. Terwijl ik steeds duidelijker voel hoeveel prikkels daarin verstopt zitten en ervoor zorgen dat je kind gedachteloos consumeert wat er op hem afgevuurd wordt.

Later die week probeer ik dat gesprek met onze zoon te voeren. Niet perfect, met horten en stoten. Ik vertel hem dat sommige filmpjes agressief zijn, dat kinderen dingen zien waar ze nog niet aan toe zijn en dat apps expres verslavend worden gemaakt zodat je blijft kijken. Terwijl ik praat, hoor ik mezelf zoeken naar de juiste woorden.

Na een kwartier zegt onze zoon ineens: “Mama, mag ik de afstandsbediening?” Heel even denk ik dat hij mij niet gehoord heeft en gewoon televisie wil kijken. Maar dan zoekt hij YouTube op onze smart tv en zegt: “Dit is verslaving mama. Ik wil YouTube kijken en weet dat het niet goed voor mij is. En toch wil ik het.”

Ik kijk hem aan en voel tegelijk trots en verbazing. Niet omdat hij alles al begrijpt, maar omdat hij precies benoemt waar het eigenlijk over gaat. Hij legt het mij beter uit dan ik dat doe. Misschien is dat wel wat opvoeden soms is. Niet alleen kinderen iets leren, maar samen ontdekken hoe moeilijk sommige dingen eigenlijk zijn.

Als je meer wilt weten of wilt aansluiten bij het initiatief kun je kijken op Smartphonevrij Opgroeien. En heel belangrijk volgens mij: smartphonevrij opvoeden begint ook bij eerlijk kijken naar je eigen telefoongebruik, want kinderen spiegelen vaak precies wat ze ons zien doen.

Samen maken voelt belangrijker dan ooit

Naast alle gesprekken over schermen werken we deze week ook verder aan ons gezamenlijke 3D-print project. Wat begint als nieuwsgierigheid, groeit langzaam uit tot iets wat groter voelt dan een hobby.

Onze zoon bedenkt nieuwe prints. Kleine ideeën waar hij enthousiast over vertelt alsof hij een uitvinder is. Vervolgens werk ik die ideeën uit voor ons online winkeltje. Soms zijn het handige dingen, soms gewoon grappige vondsten waarvan we moeten lachen dat ze ineens echt bestaan.

Wat ik mooi vind, is dat het niet draait om perfectie. Het gaat over samen iets maken vanuit creativiteit in plaats van alleen consumeren. Niet eindeloos scrollen, maar iets bedenken dat eerst alleen in je hoofd bestaat en een paar uur later letterlijk in je handen ligt. Daarom voelt dit project ook zo persoonlijk voor ons.

Kleine ideeën. Samen gemaakt.

Wat begint met een simpele 3D-printer groeit uit tot iets veel waardevollers: samen maken. Samen met onze zoon bedenken we ideeën die een paar uur later écht bestaan. Van kleine reisgames tot woonaccessoires en fidget toys. Niet massaal geproduceerd, maar met aandacht gemaakt.

Wij geloven dat mensen geen standaard product zoeken, maar iets met een verhaal. Daarom ontwerpen we producten die vrolijk maken, handig zijn of nét even anders voelen.

Klein geluk voor thuis, onderweg of op je bureau. Door bij ons te kopen steun je een klein familieprojectje vol creativiteit en plezier. Nieuwsgierig geworden? Bekijk ons winkeltje via de shop.

Wat mij deze week raakt, is dat onze zoon later geen “brandweerman” of “voetballer” zegt te willen zijn wanneer ik hem vraag wat hij later wil zijn. “Ik wil knutselaar zijn”, zegt hij. Ik snap hem volledig.

Creativiteit krijgt letterlijk een plek in huis

Doordat het 3D-print project steeds serieuzer voelt, begin ik deze week ook aan het ontwerpen van een printing station in huis. Een plek waar alles samenkomt. De printers, filamenten, ideeën en alle kleine projecten die tussendoor ontstaan.

Normaal zou ik zoiets vooral praktisch aanpakken. Functioneel. Efficiënt. Klaar. Maar nu merk ik dat ik het vooral leuk vind om ermee bezig te zijn. Ik denk na over kleuren, opstelling en sfeer. Over hoe creativiteit ook letterlijk ruimte mag innemen in huis in plaats van iets te zijn wat je tussendoor “erbij doet”. Misschien is dat ook wat deze sabbatical langzaam verandert. Ik zie creativiteit niet meer als iets wat alleen nuttig moet zijn. Het mag er gewoon zijn.

Op dinsdagochtend zie ik een andere wereld

Doordat ik niet werk, bezoek ik deze week plekken op momenten waarop ik daar normaal nooit zou zijn. Op dinsdagochtend fiets ik bijvoorbeeld naar de Galderse Meren. Rond half negen staat de zon al warm op het water. Ik stel mij een rustige ochtend voor met een boek en stilte om me heen. Maar wat ik aantref is iets anders.

Overal liggen resten van het pinksterweekend. Kapot speelgoed. Etensresten. Handdoeken die mensen gewoon achterlaten alsof natuur vanzelf opruimt wat wij achterlaten. Even later verschijnen medewerkers van de gemeente met machines en afvalwagens om alles schoon te maken. Niet bepaald stil. Er wordt hard gepraat, gereden en gewerkt terwijl de rust langzaam terugkeert. Toch voel ik vooral respect, want terwijl veel mensen alweer doorgaan met hun week, zijn zij bezig om een compleet natuurgebied weer leefbaar te maken. Ik realiseer mij hoeveel werk er achter “schone natuur” zit. Dingen die je pas ziet wanneer je tijd hebt om ergens echt aanwezig te zijn.

De volgende ochtend bezoek ik de Asterdplas. Een compleet andere sfeer. Geen rommel, maar wel ganzen. Overal ganzen. Inclusief alles wat ganzen achterlaten. Ik beland uiteindelijk op een bankje omdat het grasveld inmiddels meer ganzengebied dan zonneweide voelt. Toch vind ik het daar heerlijk. Misschien juist omdat ik nergens heen hoef. Er zijn zelfs toiletten aanwezig, wat verrassend fijn is als je besluit een paar uur ergens gewoon te blijven zitten.

En misschien zit daar wel precies het verschil. Ik ben niet meer onderweg naar iets anders. Ik bén er gewoon.

Een verborgen stilteplek midden in Breda

Deze week ontdek ik ook de Willem Merkxtuin in Breda. Een verborgen stiltetuin midden in het centrum van de stad, verscholen achter oude muren en gebouwen. Een plek waar je bijna ongemerkt langsloopt terwijl de drukte van de binnenstad letterlijk een paar meter verderop doorgaat.

Ik zit daar in de zon met een boek en een flat white van Omi Breda, een koffietentje dat ik nog niet kende maar waar ik meteen blij van word. Terwijl ik later hun Instagram bekijk, zie ik dat ze binnenkort een workshop organiseren. Zonder lang nadenken geef ik me op en stuur ik het direct door naar vriendinnen.

Het valt mij deze weken vaker op. Doordat mijn agenda niet meer dichtgetimmerd zit, ontstaat er ruimte voor spontaniteit. Voor dingen die vroeger misschien “niet handig gepland” zouden zijn.

Familie voelt anders wanneer je niet opgejaagd bent

In het weekend verschuift de aandacht vanzelf naar familie. We eten zaterdag bij Allium Haarlem en voeren goede gesprekken aan tafel. Het eten is fantastisch, al leer ik ook iets nieuws over mezelf. Eendenlever blijkt inmiddels veel te vet voor mij te zijn. Mijn lichaam reageert er direct op en eerlijk gezegd ben ik daar dankbaar voor.

Misschien helpt afvalmedicatie mij niet alleen met afvallen, maar ook met opnieuw voelen wat goed voor mij is en wat niet meer past. Voor het eerst sla ik zonder moeite de dessertgang over. Niet vanuit discipline, maar omdat ik simpelweg genoeg heb gehad en misselijk wordt van de vettige sauzen die mooi over de aardbeien gedrapeerd liggen.

Op zondag zitten we met broers en zussen in de tuin van mijn zus. Goed eten op tafel. Verhalen over vroeger. Lachen om dingen die destijds heel normaal leken maar nu absurd klinken. Ondertussen is een vriendin oppas voor onze zoon en voel ik opnieuw hoe bijzonder het eigenlijk is om mensen om je heen te hebben die elkaar helpen zonder ingewikkeld gedoe.

Ik haal mijn jaarplanner van de muur

Misschien vat niets deze week beter samen dan dit moment: ik haal mijn jaarplanner van de muur. Normaal gesproken geeft plannen mij rust. Structuur. Controle. Overzicht. Maar ineens kijk ik ernaar en denk ik: waar was ik eigenlijk zo hard naartoe aan het werken? Deze week voel ik geen behoefte meer om alles ver vooruit dicht te zetten. Ik geniet er juist van dat dagen mogen ontstaan terwijl ik erin zit.

Ik fiets expres langzamer naar huis omdat het bos zo mooi is. Ik blijf langer op een bankje zitten omdat niemand op mij wacht. Ik geef creativiteit ruimte zonder direct na te denken over resultaat. En ergens onderweg besef ik dat “ik heb de tijd” misschien niet betekent dat je agenda leeg is. Misschien betekent het vooral dat je jezelf niet voortdurend vooruit hoeft te trekken naar een volgende versie van jezelf.

De key take away van week 13

Deze week leer ik dat rust niet ontstaat wanneer alles af is, maar wanneer je stopt met leven alsof alles steeds ergens anders moet beginnen.

Juist door langzamer te leven, voel ik hoeveel rijkdom er al zit in gewone dagen, kleine gesprekken en samen iets maken zonder haast.

“ik heb de tijd” betekent voor mij niet meer dat mijn agenda leeg is, maar dat ik stop met mezelf steeds vooruit te duwen en daardoor kan genieten van wat er al is.

---

Deze blog hoort bij mijn sabbatical serie

Deze blog is onderdeel van mijn sabbatical waarin ik een half jaar vrij neem om te experimenteren met een simpel maar spannend idee: wat gebeurt er als je een half jaar niet werkt?

In deze periode wil ik ontdekken hoe het is om meer ruimte te hebben voor andere rollen in mijn leven. Bijvoorbeeld meer moeder, minder professional en onderzoeken waar mijn energie vandaan komt.

In 6 maanden deel ik daarom mijn sabbatical ervaringen, inzichten en kleine experimenten. Soms over reizen, soms over rust en soms over de vraag wat er gebeurt als je even stopt met rennen en kijkt wat er vanzelf naar je toe komt.

Wil je tussendoor iets van mij zien? Op Instagram deel ik de kleine momenten. Niet alleen de blogs, maar juist wat er tussen zit. Je vindt me via @jolandabastiaans.

---