Sabbatical week 18: ik hoef niet alles meer te weten

Soms heb je een week waarin je een groot inzicht krijgt. En soms heb je een week waarin je juist merkt dat een aantal vragen langzaam uit je leven verdwijnen. Niet omdat je er eindelijk een antwoord op hebt gevonden, maar omdat je ze onderweg bent kwijtgeraakt. Terwijl ik terugdenk aan de vragen waarmee ik ruim 4 maanden geleden aan mijn sabbatical begon, merk ik dat sommige helemaal niet meer relevant voelen. Blijkbaar hoef ik ze niet meer te beantwoorden, ik leef het antwoord inmiddels gewoon.

Op een gewone dinsdagochtend stap ik op de fiets. Het is eindelijk afgekoeld na de tropische hitte van vorige week en de lucht voelt weer fris. Ik open Komoot, kies een route richting Dorst en laat mij verrassen. Dat vind ik misschien wel het leukste aan die routes. Ik hoef niets zelf te bedenken. Ik hoef alleen maar te trappen en de pijltjes te volgen.

Onderweg kom ik langs plekken waar ik anders waarschijnlijk nooit zou zijn gekomen. Zo stop ik bij een enorme houten bank die uitkijkt over de Surae. Het is zo'n bank waar je in moet klimmen voordat je kunt gaan zitten. Juist doordat je hoger zit, kijk je ineens over de bomen en de velden heen. Even verderop staan feloranje bankjes langs de route. Ook daar stap ik af. Niet omdat ik moe ben of pauze nodig heb, maar gewoon omdat het kan. Ik drink wat water, kijk om mij heen en vraag mij af hoeveel mooie plekken ik jarenlang ongemerkt ben voorbijgefietst omdat ik altijd ergens naartoe onderweg was.

Het valt mij steeds vaker op dat ik niet meer voortdurend bezig ben met de bestemming. De fietstocht zelf is eigenlijk al genoeg. Dat voelt anders dan vroeger. Toen dacht ik dat ik mijn tijd zo efficiënt mogelijk moest gebruiken. Nu merk ik dat ik juist plezier haal uit het dwalen. Een route hoeft nergens toe te leiden om de moeite waard te zijn.

Misschien geldt dat niet alleen voor een fietstocht, maar ook voor deze hele sabbatical.

Terwijl ik daar zit, denk ik terug aan de eerste weken van mijn verlof. Ik begon met een hoofd vol vragen. Hoe zou het voelen om een half jaar niet te werken? Zou ik mijn werk gaan missen? Zou ik genoeg uitdaging vinden? En misschien wel de belangrijkste vraag: hoe voelt het eigenlijk om meer moeder te zijn? Ik wilde die vragen graag beantwoorden. Alsof er aan het einde van deze 6 maanden een soort eindrapport zou liggen met alle conclusies op een rij.

Deze week realiseer ik mij dat het helemaal niet zo werkt. De antwoorden zijn niet op één dag gekomen. Ze zijn langzaam ontstaan, zonder dat ik het doorhad. Niet tijdens een groot inzicht of een bijzonder gesprek, maar juist tijdens gewone momenten. Tijdens een fietstocht, een middag thuis of op een schoolplein.

Hoe voelt het om meer tijd te hebben voor mijn rol als moeder tijdens een sabbatical?

De zomervakantie moet nog beginnen, dus misschien kijk ik daar over een paar weken weer anders naar. Maar tot nu toe voelt het verrassend natuurlijk. Ik heb niet het gevoel dat ik iets opgeef. Integendeel. Ik merk juist dat ik aanwezig ben op momenten die vroeger vaak tussen andere afspraken door moesten passen. Dat zijn geen grote gebeurtenissen. Het zijn juist de gewone middagen die achteraf veel waardevoller blijken dan ik vooraf had gedacht.

Aan het einde van de week ben ik aanwezig bij een klein bedank moment voor de juffen en de klassenmoeders. Het duurt niet lang en toch ben ik blij dat ik erbij ben. Vroeger had ik waarschijnlijk gedacht dat het jammer was als ik zoiets moest missen vanwege mijn werk. Nu sta ik er gewoon. Terwijl ik naar de juffen kijk die afscheid nemen van hun klas, besef ik dat deze sabbatical mij niet alleen meer tijd heeft gegeven. Hij heeft mij ook de ruimte gegeven om bewuster aanwezig te zijn bij dit soort momenten. Dat had ik vooraf nooit zo concreet kunnen bedenken.

Wat mij misschien nog wel het meest verbaast, is dat ik mijn werk nauwelijks mis. Dat klinkt gek, want ik werk graag en haal veel plezier uit mijn vak. Ik dacht eerlijk gezegd dat ik na een paar weken onrustig zou worden. Dat ik de dynamiek, de projecten en de collega's nodig zou hebben om mij voldaan te voelen. Inmiddels weet ik dat het anders ligt. Ik mis de uitdagingen soms, maar niet heel vaak. Niet omdat ik werk niet leuk vind, maar omdat ik ontdek dat nieuwsgierigheid, creativiteit en voldoening ook op heel veel andere manieren kunnen ontstaan.

Gezondheid gaat steeds minder over gewicht

Deze week merk ik dat mijn omgeving steeds vaker begint te reageren op mijn gewicht. Tot nu toe voelde het afvallen vooral als iets van mijzelf. Ik zag het natuurlijk op de weegschaal, aan kleding en in de spiegel, maar nu beginnen anderen het ook op te merken. Op verjaardagen, tijdens een gesprek of zomaar tussendoor krijg ik steeds vaker dezelfde opmerking: "Jij bent afgevallen."

Inmiddels draag ik 2 kledingmaten kleiner dan toen ik met afvalmedicatie (Mounjaro) begon. Dat blijft soms nog onwerkelijk voelen. Niet omdat dat getal op het label zo belangrijk is, maar omdat ik merk dat mijn lichaam anders aanvoelt. Ik beweeg makkelijker en mijn kleding zit anders.

Opvallend genoeg gaan de gesprekken daarna bijna altijd dezelfde kant op. Mensen vragen hoe Mounjaro werkt, wat de bijwerkingen zijn en wat het eigenlijk kost. Ik begrijp die nieuwsgierigheid wel. Er wordt veel over geschreven en iedereen kent inmiddels wel iemand die ermee is begonnen of erover nadenkt. Toch merk ik dat ik het zelf steeds minder interessant vind om alleen over het afvallen te praten.

Voor mij is Mounjaro namelijk niet alleen een middel om kilo's kwijt te raken. Natuurlijk ben ik blij met het resultaat, maar dat is niet de grootste verandering. Het grootste verschil zit in de rust die ik rondom eten ervaar. Ik hoef niet meer voortdurend na te denken over wat of wanneer ik ga eten. Die onrust in mijn hoofd is verdwenen. Daardoor voelt gezond eten niet meer als iets waar ik steeds discipline voor moet opbrengen. Het kost gewoon minder energie.

Een boek dat een vuurtje weer aanwakkert

Tussen alle gewone momenten door lees ik deze week 'Pas op. Dit boek maakt je rijk' van Thijs Verlangen. De titel is misschien wat provocerend, maar al na een paar hoofdstukken merk ik dat het boek iets in beweging zet. Niet omdat ik ineens allemaal nieuwe financiële trucs ontdek, maar omdat het mij herinnert aan iets waar ik altijd veel plezier uit haal en ik merk dat mijn financiële vuurtje weer begint te branden.

Dat klinkt misschien zakelijk, maar zo voelt het helemaal niet. Ik vind het echt leuk om met geld bezig te zijn. Niet om zoveel mogelijk te verdienen, maar omdat financiële keuzes voor mij altijd verbonden zijn met keuzevrijheid. Minder afhankelijk zijn. Mogelijkheden creëren. Bewust kiezen hoe je wilt leven.

Het boek beschrijft financiële gezondheid eigenlijk zoals je ook naar je eigen gezondheid kunt kijken. Je gaat niet pas naar de huisarts als er iets mis is, je laat jezelf regelmatig controleren om te kijken hoe het ervoor staat. Waarom zouden we dat met onze financiën dan niet doen?

Die gedachte blijft hangen. Eigenlijk hebben onze financiën weer een APK nodig. Geen ingewikkelde spreadsheets of uren rekenen, maar gewoon weer eens rustig bekijken waar we staan. Wat gaat goed? Wat kan slimmer? Welke keuzes passen nog bij het leven dat we nu willen leiden?

Het leuke is dat deze nieuwsgierigheid vanzelf terugkomt. Ik hoef mijzelf er niet toe te zetten. Ik voel geen druk om iets te moeten bereiken. Het is precies dezelfde nieuwsgierigheid die ik ook voelde wanneer ik nadacht over beginnen met vastgoed of financiële onafhankelijkheid. Alleen voelt het nu rustiger. Minder gedreven door het idee dat ik ergens zo snel mogelijk moet komen en meer vanuit oprechte interesse.

Niet alles hoeft meer van mij

Misschien komt dat ook doordat ik merk dat ik steeds makkelijker dingen loslaat. Toen ik aan mijn sabbatical begon, had ik allerlei ideeën over wat ik in deze 6 maanden wilde doen. Ik zag een moestuin voor mij. Ik had een lijst met boeken die ik allemaal wilde lezen. Er lag ergens ook nog een plan om ooit alle films uit de IMDb Top 250 te bekijken. Op papier klonk dat allemaal leuk, ik had zelfs een sabbatical bingo kaart gemaakt. Lekker afvinken wanneer je bingo hebt.

Nu moet ik er eigenlijk een beetje om lachen. Niet omdat het slechte ideeën waren, maar omdat ik merk dat ik helemaal geen behoefte meer voel om alles af te vinken. Sommige plannen verdwijnen vanzelf naar de achtergrond. Niet omdat ik ze vergeet of omdat ik er geen tijd voor heb, maar simpelweg omdat ik ontdek dat ik er op dit moment geen plezier meer uit zou halen. En dat voelt verrassend bevrijdend. Ik vertrouw er steeds meer op dat wat echt belangrijk voor mij is, vanzelf wel terugkomt. En wat niet terugkomt, hoef ik blijkbaar ook niet vast te houden.

Een dag die niemand zag aankomen

Aan het einde van de week vieren we de tachtigste verjaardag van mijn moeder. Tenminste, dat denkt zij niet. Ze verwacht een gewone lunch omdat we op haar verjaardag zelf op vakantie zijn, maar ondertussen heeft de familie in het geheim een verrassingsfeest georganiseerd.

Zodra we aan komen rijden en iedereen zien staan, verschijnt er eerst vooral ongeloof op haar gezicht. Daarna volgen tranen, gelach en geknuffel. Natuurlijk wordt er gegeten, gepraat en gelachen, maar het voelt vooral als een reünie. Verhalen die al jaren meegaan en toch opnieuw worden verteld.

Terwijl ik om mij heen kijk, realiseer ik mij opnieuw dat de mooiste momenten zich eigenlijk nooit laten plannen. Natuurlijk kun je een feest organiseren, maar je kunt niet organiseren dat iemand oprecht verrast wordt. Je kunt niet plannen welke gesprekken ontstaan of wanneer iedereen tegelijkertijd in de lach schiet. Dat gebeurt vanzelf. Misschien is dat juist waarom zulke momenten lang blijven hangen.

Aftellen voelt ineens als vooruit leven

Er gebeurt deze week nog iets anders. Ik betrap mijzelf er steeds vaker op dat ik denk aan het einde van mijn sabbatical. Zonder dat ik het wil, begin ik af te tellen. Nog een paar weken. Dan begint mijn werk weer en is dit bijzondere hoofdstuk voorbij. Dat gevoel verrast mij.

Niet omdat ik er tegenop zie om weer te gaan werken. Integendeel. Ik heb een leuke baan waar ik met plezier naar terugkeer. Wat mij wel verrast, is dat ik ineens weer bezig ben met iets wat nog helemaal niet aan de orde is. Juist deze sabbatical heeft mij geleerd om minder vooruit te leven. Om niet voortdurend bezig te zijn met wat hierna komt, maar met wat er vandaag is. En toch merk ik dat mijn hoofd soms alweer vooruit springt. Alsof het automatisch een eindstreep zoekt.

Misschien is dat heel menselijk. We tellen af naar vakanties, verjaardagen en feestdagen. Waarom zouden we dan niet aftellen naar het einde van een sabbatical? Toch voelt het niet oke. Iedere keer als ik denk hoeveel weken er nog over zijn, haal ik mijzelf eigenlijk een klein beetje weg uit vandaag, en dat voelt zonde.

Want juist de gewone dinsdagen, de fietstochten zonder bestemming, een middag op het schoolplein of een onverwacht gesprek blijken achteraf de momenten te zijn die deze sabbatical kleur geven. Niet de grote plannen, maar juist de dagen die nergens naartoe hoeven.

De vragen die ik niet meer hoef te stellen

Wanneer ik terugkijk op de afgelopen maanden, zie ik hoeveel vragen ik vooraf had. Ik wilde ontdekken hoe het voelde om meer moeder te zijn. Ik vroeg mij af of ik mijn werk zou missen. Ik was benieuwd of ik zonder een volle agenda wel voldoende uitdaging zou ervaren. Ik wilde weten hoe vrijheid er voor mij eigenlijk uitzag en of ik wel kon leven zonder alles vooraf uit te stippelen. Het bijzondere is dat ik deze week ontdek dat ik veel van die vragen eigenlijk niet meer stel. Niet omdat ik er bewust een antwoord op heb gezocht, maar omdat het antwoord onderdeel is geworden van mijn dagelijks leven.

Ik weet inmiddels dat ik werk niet nodig heb om nieuwsgierig of enthousiast te zijn. Ik weet dat ik het heerlijk vind om meer tijd met onze zoon door te brengen. Ik ontdek dat ik veel beter functioneer wanneer ik luister naar mijn gevoel dan wanneer ik alles probeer te beredeneren. Mijn definitie van vrijheid wordt steeds duidelijker. Vrijheid betekent voor mij niet dat mijn agenda leeg is. Vrijheid betekent dat ik zelf mag kiezen hoe een dag eruitziet en zonder veel weerstand kan meebewegen als die dag anders loopt dan ik had bedacht.

Ik hoef steeds minder vast te houden. Niet aan plannen, niet aan lijstjes en ook niet aan ideeën die ooit leuk leken. Ik hoef niet alle boeken te lezen die nog op en stapel liggen. Ik hoef niet alle films uit de IMDb Top 250 te zien. Ik hoef geen moestuin te beginnen omdat ik ooit dacht dat mij dat leuk leek. Ik vertrouw er steeds meer op dat de dingen waar ik echt blij van word vanzelf terugkomen. En als dat niet gebeurt, is dat blijkbaar ook goed. En misschien is dat wel de grootste opbrengst van deze sabbatical tot nu toe. Ik heb niet alleen antwoorden gevonden, ik ben gestopt met zoeken naar antwoorden die ik eigenlijk niet meer nodig heb.

De key take away van deze week

Deze week ontdek ik dat de belangrijkste opbrengst van mijn sabbatical niet zit in de antwoorden die ik heb gevonden, maar in de vragen die langzaam zijn verdwenen. Ik hoef niet meer te onderzoeken hoe het voelt om meer moeder te zijn, of ik zonder werk gelukkig kan zijn of wat vrijheid voor mij betekent. Zonder dat ik het doorhad, ben ik die antwoorden gewoon gaan leven. Misschien hoef ik daarom ook niet af te tellen naar het einde van deze sabbatical.

Zolang ik aanwezig blijf in vandaag, ontstaat vanzelf wat morgen nodig heeft.

---

Deze blog hoort bij mijn sabbatical serie

Deze blog is onderdeel van mijn sabbatical waarin ik een half jaar vrij neem om te experimenteren met een simpel maar spannend idee: wat gebeurt er als je een half jaar niet werkt?

In deze periode wil ik ontdekken hoe het is om meer ruimte te hebben voor andere rollen in mijn leven. Bijvoorbeeld meer moeder, minder professional en onderzoeken waar mijn energie vandaan komt.

In zes maanden deel ik daarom mijn sabbatical ervaringen, inzichten en kleine experimenten. Soms gaan die over reizen, soms over rust en soms over de vraag wat er gebeurt als je even stopt met rennen en kijkt wat er vanzelf naar je toe komt.

Wil je tussendoor iets van mij zien? Op Instagram deel ik juist de kleine momenten die niet altijd in een blog terechtkomen. Je vindt mij via @jolandabastiaans.

---