Sabbatical week 19: Ik hoef nergens meer heen

Sommige weken bestaan uit grote gebeurtenissen. Andere weken lijken bijna geruisloos voorbij te gaan. Pas wanneer ik terugkijk, zie ik dat juist die rustige weken vaak de grootste verandering laten zien. Niet omdat er zoveel gebeurde, maar omdat ik er anders naar begon te kijken.

Deze week sluit onze zoon groep 5 af, fiets ik zonder bestemming door Breda, vieren we dertien jaar samen en maken we onze tuincamping klaar voor de eerste logé. Op het eerste gezicht lijken het losse momenten. Toch vertellen ze samen één verhaal. Langzaam begin ik te ontdekken dat vrijheid voor mij steeds minder voelt als ergens anders zijn en steeds meer als thuiskomen in het leven dat ik al heb.

De laatste schoolweek

Tijdens de laatste judoles van het jaar wordt er gelachen, gestoeid en hier en daar nog snel een judopak rechtgetrokken. Voor onze zoon is dit niet zomaar de laatste les voor de zomervakantie. Hij doet examen voor zijn 2e groene slip. Waar hij een paar jaar geleden nog af en toe naar ons keek om bevestiging te zoeken, stapt hij nu zonder aarzelen de mat op. Alsof hij precies weet wat hij kan.

Na de oefeningen worden de slips uitgereikt. Zijn naam klinkt door de zaal en hij loopt met een grote glimlach naar voren. Het moment is gevierd en daarna gaat het leven gewoon weer verder. Ik moet er stiekem om lachen. Kinderen kunnen intens genieten van iets waar ze trots op zijn, zonder het vervolgens eindeloos vast te houden.

Misschien is dat wel één van de mooiste eigenschappen van kinderen. Ze leven veel minder in de herinnering en veel meer in wat zich op dat moment aandient. Ze kijken niet voortdurend achterom en ook niet voortdurend vooruit. Ze bewegen vanzelf mee met wat de dag brengt. Ik vraag me af wanneer wij volwassenen dat ergens zijn kwijtgeraakt. Op een bepaald moment lijken we steeds meer bezig te zijn met wat nog moet komen of met wat al voorbij is, terwijl kinderen daar nauwelijks mee bezig lijken te zijn.

Later die week maakt onze zoon kennis met zijn nieuwe juf van groep 6. Hij komt thuis met verhalen over het lokaal, over wie er naast hem zit en over de kinderen die hij volgend jaar weer dagelijks zal zien. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Er is geen spoor van spanning. Alleen nieuwsgierigheid. Ik merk dat ik daar met bewondering naar kijk. Hij hoeft zichzelf er niet van te overtuigen dat het goed komt. Hij gaat er simpelweg vanuit dat het een mooi nieuw jaar wordt.

Op donderdag sluit groep 5 officieel af. Alle kinderen verzamelen zich op het schoolplein en zingen samen het Sint Josephlied. Ouders staan verspreid langs de randen van het plein. Sommigen filmen ieder moment. Anderen kijken vooral aandachtig toe.

Terwijl de stemmen van alle kinderen over het schoolplein klinken, realiseer ik me ineens hoe ongemerkt een jaar voorbijgaat. Vorig jaar stond hij hier ook. Toen was groep 5 nog iets wat voor hem lag. Inmiddels sluit hij het af en kijkt hij alweer uit naar groep 6. Het zijn van die overgangen die pas bijzonder worden wanneer je er even bewust bij stilstaat. In het dagelijks leven lijken weken soms voorbij te vliegen, maar wanneer ik terugkijk zie ik hoeveel er in één schooljaar eigenlijk verandert.

Sinds mijn sabbatical lijken dit soort momenten meer ruimte te krijgen. Waar ik vroeger vooral bezig was met de zomervakantie die eraan kwam, merk ik nu dat mijn aandacht veel langer blijft hangen bij wat er op dat moment gebeurt. Ik hoef niet meteen vooruit te denken aan lijstjes, voorbereidingen of alles wat nog geregeld moet worden. Ik kan gewoon beseffen dat juist dit de momenten zijn die later herinneringen worden.

Zonder bestemming

Een dag later stap ik op de fiets. Ik heb geen route uitgezet en ook geen bestemming bedacht. Mijn journal ligt in mijn tas, samen met een boek en een fles water. Via het Wilhelminapark fiets ik rustig de stad uit. De ochtendzon schijnt tussen de bomen door en het is zo'n dag waarop de temperatuur precies goed is. Warm genoeg om buiten te willen zijn, maar nog niet zo warm dat je voortdurend de schaduw opzoekt.

In het Wilhelminapark zoek ik een bankje op. Ik pak mijn journal en begin te schrijven. Dat schrijven is de afgelopen maanden langzaam veranderd. In het begin van mijn sabbatical schreef ik vooral om gedachten te ordenen en lijstjes te maken. Tegenwoordig voelt het heel anders. Ik schrijf niet meer om iets op te lossen. Ik schrijf vooral om beter te luisteren naar wat er al is. Vaak zonder idee waar ik uitkom. Pas halverwege een pagina ontdek ik wat mij blijkbaar bezighoudt.

Na een tijdje stap ik weer op de fiets en fiets richting het Sonsbeeckpark. Daar zoek ik opnieuw een rustig plekje op. Ik lees een paar hoofdstukken in mijn boek, kijk om me heen en zie mensen wandelen, hardlopen of met een kleedje in het gras zitten. Niemand lijkt haast te hebben. Misschien is dat ook wat een park zo prettig maakt. Iedereen is er met zijn eigen tempo bezig.

Ik hoef mijn hoofd niet meer voortdurend bezig te houden om het gevoel te hebben dat ik mijn tijd goed besteed. Sterker nog, ik begin steeds vaker te ervaren dat juist de momenten waarop niets hoeft, verrassend veel opleveren. Niet in de vorm van productiviteit of nieuwe ideeën, maar in rust. Alsof mijn gedachten eindelijk de ruimte krijgen om vanzelf neer te dwarrelen.

Wanneer ik thuiskom, heb ik niet het gevoel dat ik een bijzondere dag heb beleefd. En juist daarin zit het bijzondere. Er hoefde niets spectaculairs te gebeuren om tevreden terug te kijken. Ik heb gefietst, geschreven, gelezen en genoten van de omgeving.

Langzaam begin ik te beseffen dat vrijheid voor mij steeds minder te maken heeft met grote reizen, bijzondere ervaringen of zoveel mogelijk nieuwe plannen. Vrijheid zit veel vaker verstopt in een doordeweekse ochtend waarop ik zonder bestemming op de fiets stap en nieuwsgierig ben naar wat ik onderweg tegenkom.

Een steen met een verhaal

Vrijdag zijn onze zoon en ik allebei vrij. De laatste schooldag zit erop en de zomervakantie ligt nog helemaal open. We hoeven nergens op tijd te zijn en hebben geen strak plan voor de dag. We besluiten naar Monos in Breda te gaan. Het is open weekend en vandaag stappen we naar binnen.

Zodra we de tui in lopen, valt de rust me op. Het is geen winkel waar je snel even iets koopt en weer naar buiten loopt. Mensen lopen langzaam langs de edelstenen, pakken af en toe een steen op en leggen hem net zo rustig weer terug. Niemand lijkt haast te hebben.

Onze zoon loopt direct een andere kant op dan ik. Af en toe kijkt hij enthousiast om zich heen en roept hij dat ik ergens moet komen kijken. Ik laat hem vooral zijn eigen ontdekkingsreis maken. Dat past eigenlijk heel goed bij deze leeftijd. Hij hoeft niet meer overal mijn hand vast te houden, maar kijkt nog wel regelmatig even of ik ook zie wat hij ziet. Die afwisseling tussen zelfstandig worden en toch nog even terugkomen voelt als een mooie fase.

Ik blijf zelf hangen bij een aantal hangers van bergkristal, ook wel kwarts genoemd. Ze verschillen allemaal net een beetje van elkaar. De één is helder als glas, de ander bevat kleine insluitingen die iedere steen uniek maken. Ik kies uiteindelijk niet de grootste of de meest opvallende, maar juist degene die meteen goed voelt wanneer ik hem vasthoud.

Thuis zoek ik later op waar bergkristal eigenlijk voor staat. In veel tradities wordt de steen gezien als een symbool voor helderheid, balans en het versterken van wat al aanwezig is. Dat laatste blijft bij mij hangen. Niet omdat ik geloof dat een steen mijn leven verandert, maar omdat de gedachte erachter zo mooi aansluit bij wat deze sabbatical mij tot nu toe heeft gebracht. Ik heb de afgelopen maanden niet het gevoel gehad dat ik iemand anders ben geworden. Veel eerder heb ik ontdekt wat er al die tijd al in mij zat, maar waar in de drukte van alledag minder ruimte voor was.

Soms zit het mooiste nog verborgen

Terwijl ik mijn keuze heb gemaakt, is onze zoon nog volop aan het rondkijken. Uiteindelijk komt hij met een hanger terug die meteen zijn aandacht trekt. Hij heeft een boulder opaal uitgezocht. De steen ziet er van buiten heel robuust uit. Pas wanneer je hem draait, verschijnt er een strook vol diepe blauwe en groene kleuren die oplichten in het zonlicht.

De verkoper vertelt dat boulder opalen bijzondere edelstenen zijn. Ze ontstaan in ijzersteen en worden niet als losse opalen gevonden. Opaalzoekers hakken soms dagen of zelfs weken door massief gesteente voordat ze ontdekken waar de opaal zich precies bevindt. Ze weten vooraf nooit hoe groot de kleurrijke ader is of welke kleuren erin verborgen zitten. Soms blijkt er nauwelijks iets te zitten en soms komt er ineens een patroon tevoorschijn dat miljoenen jaren verborgen is gebleven. Ik zie onze zoon aandachtig luisteren. Zijn ogen worden steeds groter naarmate het verhaal vordert. Voor hem klinkt het als een avontuur. Alsof ergens aan de andere kant van de wereld mensen iedere dag op zoek gaan naar verborgen schatten. Eigenlijk is dat natuurlijk ook zo.

Mijn bergkristal herinnert mij eraan dat helderheid vaak ontstaat wanneer je vertraagt. De boulder opaal van onze zoon laat zien dat het mooiste soms nog verborgen zit en alleen zichtbaar wordt wanneer je geduldig blijft kijken.

We lopen terug door de binnenstad van Breda, praten over de vakantie die voor ons ligt en eten onderweg nog een ijsje. Het is zo'n middag die waarschijnlijk niet in een reisgids terechtkomt en waar later ook niemand naar zal vragen. Toch weet ik nu al dat ik hem nog lang zal herinneren. Niet vanwege wat we hebben gekocht, maar vanwege het gevoel waarmee we naar huis gingen. Soms blijkt een gewone middag precies genoeg om iets duidelijk te maken wat zich al een tijd voorzichtig aan het vormen was.

Dertien jaar samen

Deze week zijn mijn man en ik 13 jaar samen. We vieren het met een weekendje Goes. Geen verre reis en geen volle planning, maar juist een paar dagen waarin niets hoeft. We wandelen door de historische straatjes, drinken koffie en laten ons leiden door waar we op dat moment zin in hebben. Het valt me op hoe anders ik tegenwoordig naar zo'n weekend kijk. Vroeger wilde ik zoveel mogelijk uit een paar dagen halen. Nu merk ik dat het juist prettig is als er ruimte overblijft.

Op zaterdag brengen we een groot deel van de dag door bij de beachclub van een wellnessresort. We kijken uit over het water, lezen wat, praten over de vakantie die voor ons ligt en genieten van het mooie weer.

Terwijl ik daar zit, realiseer ik me dat geluk voor mij steeds minder zit in bijzondere momenten. Natuurlijk geniet ik van een weekend weg, maar het verschil tussen vakantie en een gewone doordeweekse dag wordt steeds kleiner. Een fietstocht door Breda, een middag in een park of samen koffie drinken in de tuin kan inmiddels net zoveel voldoening geven. Misschien is dat wel één van de grootste cadeaus van deze sabbatical. Ik ben steeds minder op zoek naar een bijzonder leven, omdat ik ontdek hoeveel moois er al in het gewone zit.

Thuiskomen

Na ons weekend rijden we weer naar huis. Opvallend genoeg voelt dat niet als het einde van iets leuks. Integendeel. Zodra we de tuin inlopen, krijg ik hetzelfde gevoel als tijdens ons weekend weg. De afgelopen weken hebben we onze tuincamping stap voor stap opgebouwd. Er kwamen buitenkleden, een tent, gezellige zithoekjes en steeds meer kleine details die de tuin omtoverden tot een plek waar je het liefst de hele dag blijft zitten.

Deze week maken we de laatste voorbereidingen en volgende week is het zover: het eerste vriendje van onze zoon komt logeren. De eerste officiële check-in van onze eigen tuincamping. Terwijl ik nog één keer rondkijk, besef ik dat we niet alleen een leuke plek voor de kinderen hebben gemaakt. Ik heb iets gebouwd waar we zelf misschien wel net zoveel plezier aan beleven. Niet omdat het perfect is, maar omdat het met aandacht is ontstaan.

De key take away van deze week van mijn sabbatical

Steeds vaker ontdek ik dat mijn sabbatical niet draait om ontsnappen aan mijn oude leven. Ik ben langzaam een leven aan het creëren waar ik juist graag naar terugkeer. Dat voel ik wanneer ik op de fiets stap zonder bestemming, wanneer ik een middag met onze zoon door Breda wandel, wanneer we samen een weekend weg zijn en misschien nog wel het meest wanneer ik gewoon mijn eigen tuin binnenloop.

"Vrijheid voelt niet als ergens anders zijn, maar als thuiskomen in een leven waar ik nergens meer heen hoef."

---

Deze blog hoort bij mijn sabbatical serie

Deze blog is onderdeel van mijn sabbatical waarin ik een half jaar vrij neem om te experimenteren met een simpel maar spannend idee: wat gebeurt er als je een half jaar niet werkt?

In deze periode ontdek ik hoe het is om meer ruimte te maken voor andere rollen in mijn leven. Bijvoorbeeld meer moeder, minder professional. Ik onderzoek waar mijn energie vandaan komt, wat mij echt gelukkig maakt en hoe het voelt als een agenda niet langer mijn dagen bepaalt.

In zes maanden deel ik mijn ervaringen, inzichten en kleine experimenten. Soms gaan die over reizen, soms over rust en soms over de vraag wat er gebeurt als je even stopt met rennen en kijkt wat er vanzelf naar je toe komt.

Wil je tussendoor meekijken? Op Instagram deel ik juist de kleine momenten die niet altijd in een blog terechtkomen. Je vindt mij via @jolandabastiaans.

---