Sabbatical week 20: Niet op zoek naar bijzondere momenten, maar gewone momenten bijzonder maken

Sommige weken voelen bijzonder omdat er veel gebeurt. Andere weken lijken op papier juist heel gewoon. Toch merk ik dat juist die gewone weken mij steeds langer bijblijven. Niet omdat ik ineens meer meemaak dan vroeger, maar omdat ik anders ben gaan kijken. Waar ik vroeger vooral uitkeek naar vakanties, verre bestemmingen of speciale gelegenheden, ontdek ik nu dat de mooiste herinneringen vaak ontstaan op plekken waar ik ze nooit had gezocht. Alsof mijn aandacht langzaam verschuift van het najagen van bijzondere momenten naar het werkelijk beleven van de momenten die er al zijn.

De vakantie begint in onze eigen achtertuin

Deze week begint met een generale repetitie voor de tuincamping. De tent staat, de matjes liggen klaar en zelfs het buitensanitair is klaar voor gebruik. In de douchetent staat een camping toilet met toiletpapier, een klein kastje en een plantje. Het is misschien niet het eerste waar je enthousiast van wordt als je aan vakantie denkt, maar ik merk hoeveel plezier ik haal uit het creëren van een plek waar alles uitnodigt om buiten te leven.

Onze zoon is de eerste die onze camping mag uitproberen. Hij slaapt in zijn eigen tent, gebruikt zonder aarzelen het buitentoilet en eet die avond alsof buiten eten de normaalste zaak van de wereld is. We steken de tafelhaard aan, roosteren marshmallows en blijven nog lang buiten zitten. Ik kijk naar hem en zie geen kind dat thuis in de tuin speelt. Ik zie een jongen die volledig opgaat in zijn avontuur. Voor hem maakt het niet uit dat hij straks gewoon in zijn eigen bed zou kunnen liggen. De tent maakt van onze achtertuin een andere wereld.

Een dag later krijgt onze camping haar eerste officiële gast. Een vriendje checkt in met een lievelingsknuffel. Ineens voelt de tuin precies zoals ik hem de afgelopen weken in mijn hoofd heb gezien. Niet groot, niet luxe en zeker niet perfect, maar wel een plek waar alles uitnodigt om buiten te blijven.

Na het eten verdwijnen de jongens uit zichzelf naar hun tent. Ze spelen bordspelletjes, fluisteren, lachen en verzinnen verhalen waarvan alleen zij de logica begrijpen. Mijn man en ik blijven nog even buiten zitten. Af en toe horen we een schaterlach uit de tent komen en verwachten we dat we straks vast nog een keer moeten vragen of het wat zachter kan. Dat moment komt alleen nooit. Rond half tien luisteren we nog eens en blijkt het stil te zijn. De jongens zijn gewoon in slaap gevallen, alsof een nacht kamperen in de achtertuin de gewoonste zaak van de wereld is.

De volgende ochtend begint vroeg. Nog voordat de zon echt hoog staat, hoor ik de eerste stemmen alweer uit de tent komen. De campinggast checkt uit met slaperige ogen en een grote glimlach. Het voelt alsof hij een compleet weekend weg is geweest, terwijl hij nog geen kilometer van huis heeft geslapen.

Terwijl ik de lichtsnoeren weer uitzet en de laatste marshmallows opberg, denk ik aan hoe ik vakantie vroeger beleef. Ik ben vooral bezig met de bestemming, de afstand en alles wat anders is dan thuis. Deze week laat onze achtertuin iets heel anders zien. Het avontuur zit niet in hoeveel kilometers je aflegt, maar in hoeveel aandacht je geeft aan het moment waarin je bent. Twee jongens, een tent, een tafelhaard en een tuin blijken genoeg om een gewone dinsdag te veranderen in iets waar we nog vaak aan terug zullen denken.

Bergen vertraagt precies op het juiste moment

Een paar dagen later rijd ik met een vriendin naar Bergen voor even samen weg. We kijken uit naar yoga, wellness en ontspanning, maar bij aankomst blijkt al snel dat de yogalessen alleen in het weekend worden gegeven en dat de wellness uitsluitend toegankelijk is in badkleding. Een paar jaar geleden had ik dat waarschijnlijk jammer gevonden. Nu voelt het vooral als een uitnodiging om de dagen anders in te vullen dan we vooraf hadden bedacht.

We zetten onze tassen neer, bestellen een flat white en een cappuccino en wachten rustig tot onze kamer klaar is. Daarna besluiten we een wandeling te maken door de Schoorlse duinen. Ik draag slippers, omdat ik verwacht dat we een klein rondje lopen. Dat kleine rondje verandert ongemerkt in een stevige wandeling over mul zand, heuvel op, heuvel af en met temperaturen die de dertig graden ruim passeren. Mijn slippers blijken niet bepaald de slimste keuze, maar het zorgt vooral voor veel gelach onderweg. We hoeven nergens op tijd te zijn. Niemand wacht op ons en de route hoeft niet efficiënt te zijn.

Na het diner sluiten we de dag af met een ontspanningsmassage in het hotel. Terwijl ik daar lig, voel ik hoe gemakkelijk mijn schouders ontspannen. Niet omdat ik uitgeput ben, maar omdat er niets meer hoeft.

De volgende ochtend begint opnieuw met koffie, dit keer op een terras naast de eeuwenoude Ruïnekerk. Daarna dwalen we door de straatjes van kunstenaarsdorp Bergen, bezoeken Museum Kranenburgh en stappen spontaan de oudste boekhandel van het dorp binnen. Een medewerker vertelt vol enthousiasme over boeken die hem hebben geraakt en over de geschiedenis van de Bergense School.

Na een lunch bij Echt Bergen stappen we op de e-bikes en fietsen we door de bossen en duinen richting Hargen, Schoorl aan Zee en Bergen aan Zee. We stoppen als we iets moois zien, kijken uit over de duinen en genieten van de stilte die je alleen hoort als je even afstapt. Aan het einde van de dag grappen we dat mijn vriendin volgens AI ongeveer vijfendertig kilometer heeft gefietst, hoewel we de afstand helemaal niet hebben gemeten. Dat blijkt eigenlijk precies te passen bij deze dagen. Niet alles hoeft geregistreerd of bijgehouden te worden om waardevol te zijn. Sommige herinneringen ontstaan vanzelf, juist omdat je er niet mee bezig bent ze vast te leggen.

Gewone momenten vragen veel minder dan ik altijd dacht

Terwijl ik deze week terugdenk aan de afgelopen dagen, valt mij op dat bijna geen enkel hoogtepunt vooraf als hoogtepunt voelt. Er staat nergens in mijn agenda: "Vandaag maak ik een herinnering." Sterker nog, de meeste momenten ontstaan juist omdat er ruimte is voor wat zich aandient. Dat voelt anders dan hoe ik mijn leven jarenlang heb ingericht.

Ik merk dat ik vroeger onbewust op zoek ben naar bijzondere momenten. Een vakantie, een stedentrip, een etentje of een weekend weg zijn de dingen waar ik naar uitkijk. Alsof geluk iets is dat verderop ligt en waarvoor eerst iets georganiseerd moet worden. Er is niets mis met uitkijken naar mooie plannen, maar ik ontdek tijdens mijn sabbatical dat ik daardoor soms voorbijga aan alles wat zich ondertussen al afspeelt.

Misschien komt dat doordat ik ze niet probeer bijzonder te maken. Ik ben er simpelweg bij.

Dat merk ik ook tijdens onze fietstocht door de Schoorlse duinen. Natuurlijk zijn de uitzichten prachtig, maar als ik later aan Bergen terugdenk, denk ik niet als eerste aan de zee of de hoge duinen. Ik denk aan de medewerker in de boekhandel die vol passie over zijn favoriete boeken vertelt. Aan de flat white op het terras naast de Ruïnekerk. Juist die kleine momenten geven kleur aan de dag.

Een paar dagen later sta ik met onze zoon en een vriendinnetje op het Aardbeienterras. Terwijl de kinderen met rode bakjes tussen de aardbeienplanten lopen, zie ik hoe serieus ze hun taak nemen. Alleen de mooiste aardbeien mogen mee naar huis. Daarna verdwijnen ze richting de speeltuin, waar de trampoline, kabelbaan en glijbanen minstens zo aantrekkelijk blijken als de aardbeien zelf. Er hoeft niets gestuurd te worden. Niemand vraagt wanneer we weer doorgaan naar het volgende onderdeel. We zijn precies waar we willen zijn.

Als we later met goed gevulde broodtrommels vol aardbeien naar huis rijden, realiseer ik mij dat juist dit soort middagen vroeger gemakkelijk tussen alle andere afspraken verdwijnt. Ik zou waarschijnlijk denken dat we "alleen maar" aardbeien zijn gaan plukken. Nu voelt het alsof we een complete dag hebben beleefd.

In het weekend trouwt mijn zus en de hele familie komt samen in Doetinchem. We zien haar aankomen in de trouwauto, feliciteren het bruidspaar, praten bij met familieleden en genieten van een walking dinner. Ik zie mensen die samen lachen, herinneringen ophalen en nieuwe herinneringen maken. Ik merk hoe waardevol het is om daar onderdeel van te zijn.

Deze week laat mij zien dat bijzondere momenten zich niet laten plannen. Ze ontstaan juist wanneer er ruimte is voor aandacht, nieuwsgierigheid en tijd. En misschien is dat wel de grootste verandering die ik tijdens mijn sabbatical merk. Ik ben niet gestopt met genieten van vakanties of mooie uitjes, maar ik ben wel gestopt met wachten tot zulke momenten zich aandienen.

Gewone momenten blijken al bijzonder te zijn tijdens mijn sabbatical

Aan het begin van mijn sabbatical dacht ik dat ik vooral op zoek zou gaan naar nieuwe ervaringen. Ik verwachtte dat de grootste inzichten zouden ontstaan tijdens verre reizen of bijzondere momenten. Twintig weken later merk ik dat het tegenovergestelde gebeurt: ik hoef mijn leven niet groter te maken om het vol te laten zijn.

Deze week laat dat opnieuw zien. Een nacht kamperen in de achtertuin voelt als vakantie. Een fietstocht door de duinen draait niet om de afstand, maar om de gesprekken onderweg. Aardbeien plukken met onze zoon wordt een herinnering waar we nog vaak aan terug zullen denken. En een bruiloft laat weer zien hoe waardevol het is om simpelweg samen te zijn.

Misschien is dat wel de mooiste verandering van deze sabbatical. Ik ben niet gestopt met genieten van bijzondere momenten, maar ik wacht er niet meer op. Ik ontdek steeds vaker dat gewone momenten al bijzonder zijn, als ik ze de aandacht geef die ze verdienen.

Key take away van deze week van mijn sabbatical

Een bijzonder leven ontstaat niet door bijzondere momenten, maar door gewone momenten alle aandacht te geven waardoor ze bijzonder worden.

---

Deze blog hoort bij mijn sabbatical serie

Deze blog is onderdeel van mijn sabbatical waarin ik een half jaar vrij neem om te experimenteren met een simpel maar spannend idee: wat gebeurt er als je een half jaar niet werkt?

In deze periode ontdek ik hoe het is om meer ruimte te maken voor andere rollen in mijn leven. Bijvoorbeeld meer moeder, minder professional. Ik onderzoek waar mijn energie vandaan komt, wat mij echt gelukkig maakt en hoe het voelt als een agenda niet langer mijn dagen bepaalt.

In zes maanden deel ik mijn ervaringen, inzichten en kleine experimenten. Soms gaan die over reizen, soms over rust en soms over de vraag wat er gebeurt als je even stopt met rennen en kijkt wat er vanzelf naar je toe komt.

Wil je tussendoor meekijken? Op Instagram deel ik juist de kleine momenten die niet altijd in een blog terechtkomen. Je vindt mij via @jolandabastiaans.

---